To nie jest opowieść dla młodych ludzi

Każdego dnia, gdy zasypujemy pusty grób garścią ziemi, tak jak czynili to średniowieczni mnisi, przypominamy sobie, że wszystko ma swój kres, zyskując tym samym głębsze spojrzenie na nasze życie.Brunon i Pina to para, której miłość zdawała się niemożliwa. Ich uczucie, choć niecodzienne, było piękne - oboje bowiem byli naznaczeni przez los. Brunon, który był źródłem zdumienia od momentu narodzin w szpitalu, i Pina, żyjąca za szklanym murem, z bliznami po brutalnym doświadczeniu nazwanym szlachetnością syndromu poobozowego. Ich historia miłosna, rozkwitająca na warszawskim podwórku w latach sześćdziesiątych, została brutalnie przerwana, ale ponownie odnaleźli się dekady później na czeskiej wsi. To opowieść o miłości przezwyciężającej wszelkie bariery i zasady.Równolegle poznajemy dziennik dojrzałej kobiety, która towarzyszy swojej matce w procesie odchodzenia. Przez pryzmat nieuchronności końca obserwuje codzienne wydarzenia. W nadchodzącym kresie dostrzega elementy życia podczas spacerów, spotkań z przyjaciółmi czy w programach telewizyjnych. Dla niej życie to nie ucieczka przed śmiercią, lecz przygotowanie na nią. Zapisując momenty szczęścia, pragnie w momencie śmierci przypomnieć sobie, jak żyła. W niepozornie monotonnym życiu, skupionym na jednym mieście, dzielnicy, pokoju, odkrywa wzruszające i piękne historie. Towarzyszy matce, stopniowo tracącej pamięć, w jej ostatniej wielkiej miłości, odkrywając drobne tajemnice natury i uwieczniając ulotne emocje. Przygotowując się na nieuniknione, odnajduje prawdziwy sens istnienia - życie samo w sobie.