The Lost World

Młody reporter Ed Malone był szaleńczo zakochany. Kobieta, którą kochał, powiedziała mu, że będzie miał u niej szansę tylko wtedy, gdy zrobi coś naprawdę bohaterskiego. Najbardziej heroicznym działaniem, jakie mógł wymyślić jego redaktor, było wysłanie go na wywiad z profesorem Challengerem, który notorycznie wyrzuca reporterów ze swojego domu - dosłownie wyrzuca :)

Początkowo biedny Malone powtórzył poprzednie doświadczenia swoich kolegów, ale udało mu się spacyfikować profesora, by opowiedział mu swoją historię. Chodziło głównie o to, że facet twierdził, że znalazł w amazońskiej dżungli odległe miejsce, w którym wciąż żyły prehistoryczne zwierzęta. Aby opowiedzieć dłuższą historię, utworzono ekspedycję, która miała sprawdzić to miejsce, a nasz reporter zdał sobie sprawę, że to może być okazja, aby dokonać heroicznego czynu, przez co stał się jednym z ochotników.

Ta książka ma być klasyczną przygodą, więc nie zepsuję wiele, gdy powiem, że ekspedycja naprawdę znalazła to, czego szukała.

Nie jest to może pierwsza książka, w której wykorzystano trupa zaginionego świata, ale jest najbardziej znana. Wszystko, czego można się spodziewać w klasycznej przygodzie jest tutaj: ucieczki w ostatniej chwili, tajemnicza dżungla, ludzie próbujący zastrzelić każde zwierzę w zasięgu wzroku, i po prostu czysta nierozcieńczona zabawa idealna do wydostania się z książkowego załamania spowodowanego przeczytaniem zbyt wielu przeciętnych książek z rzędu.

Pierwsza połowa książki rozgrywa się w całości w Londynie. Zazwyczaj w takich książkach jest to najnudniejsza część, ale nie tutaj. Sama postać profesora Challengera z powodzeniem udźwignęła całą tę część. To mówi coś o jakości sposobu w jaki został napisany. Narrator Malone też wypada przyzwoicie, ale jest dla Profesora dokładnie tym, czym Doktor Watson jest dla swojego słynnego przyjaciela: zagubiony w cieniu wielkiej postaci.

W książce nie występuje poprawność polityczna, ale ci którzy będą chcieli odnaleźć przykłady rasizmu, znajdą go. Osobiście podobał mi się sposób, w jaki większość nie-białych ludzi została opisana. Moim zdaniem książka na cztery i pół gwiazdki. 
 

"Zaginiony świat" to pierwsza powieść, która wprowadza profesora Challengera, postać stworzoną do przygód, o dość skomplikowanym charakterze i zachowaniu, który postanawia wyruszyć w podróż do "nowego świata" w towarzystwie niewielkiej grupy bohaterów, z którymi przeżyje serię niezwykłych przygód i doświadczeń.

Z przyjemnością poznawałam narrację Conan Doyle'a. Wiem, że mogłam zacząć od któregoś z jego dzieł o Sherlocku Holmesie, ale akurat teraz miałam ochotę na historię z szybką do czytania fabułą, nieustraszonymi bohaterami, w której dużo się dzieje.  Postanowiłam więc spróbować tą lekturę i wcale nie żałuję. Autor wie, jak rozwinąć wydarzenia, które są przedstawione naszym bohaterom. Sprawia, że chce się czytać dalej, by dowiedzieć się, co wydarzy się później. W książce znajdziemy także kilka emocjonalnych momentów, które sprawiają, że czytelnik empatyzuje z grupą poszukiwaczy przygód.

Kolejną kwestią wyróżniającą się jest rola narratora, która przypada wyłącznie na postać Malone'a.  To właśnie jego oczami widzimy tę historię i wraz z nim jesteśmy zdumieni wszystkim, co bohaterowie napotykają po drodze. Malone'a uważam za swoją ulubioną postać w powieści i to dzięki jego osobowości tak mi się podobała.

Zakończenie, jak na typową powieść przygodową przystało, dobrze zamyka podróż i pozostawia rozwiązane ewentualne niewiadome.

Na marginesie pomyślałam, że gdyby "Podróż do środka Ziemi" Jules'a Verne'a i "Wehikuł czasu" H. G. Wells'a miały "dziecko", to bez wątpienia byłby to "Zaginiony świat" Conan Doyle'a. Znalazłam tak wiele podobieństw dwóch poprzednich powieści z tą, jakby się połączyły, że nie sposób było nie pomyśleć o jako takim szalonym pomyśle. :)

Tak czy inaczej, historia warta dania szansy, zwłaszcza jeśli powieści przygodowe to Twoje klimaty.