Teatr złamanych serc

"Teatr złamanych serc" to książka, która jest przepełniona nostalgią, siłą i sztuką.

Autorka pokazała jak życie może się diametralnie zmienić i to z dnia na dzień. Deski londyńskiej sceny nagle stają się ścianami ponurego sierocińca w Yorkshire.
Gdy przed oczami Melanii pojawia się budynek Grimthorne House, czuje że nie będzie to miejsce pełne uśmiechów dzieci i radości. Podobało mi się porównanie życia do sztuki wystawianej na deskach teatru. Tak właśnie postanawia podejść do nowej pracy Melania. Jak do jednej ze sztuk, które kiedyś mogła odgrywać przed publicznością.

Jedno wydarzenie sprawiło, że główna bohaterka z gwiazdy londyńskiego teatru Drury Lane stała się kobietą, która musiała zrezygnować ze swojego wymarzonego życia i wrócić w rodzinne strony. A właściwie zostało jej zabrane siłą przez pomówienia i skandal.

Przedstawione wydarzenia pokazują jak obłudni potrafią być ludzie w bliskim otoczeniu. Jak plotka potrafi zamienić się w całkiem inną historię.

Zobaczymy tu zagubionych chłopców, którzy dzięki głównej bohaterce będą w stanie pokonać wewnętrzne demony i traumy. Bo sierociniec nie był dla nich domem i bezpieczną przystanią, a miejscem gdzie doświadczali srogiej dyscypliny.
Miłość do sztuki i muzyki pozwoliła im wspólnie stworzyć coś wyjątkowego - chór.

Podoba mi się to w jaki sposób autorka opisuje mimikę bohaterów, dzięki temu można "poczuć" te emocje. Myślę, że takie zabiegi ożywiają danego protagonistę.
Postać dyrektora Corneliusa Grimsby jest uosobieniem kogoś kto w ogóle nie powinien prowadzić takiej instytucji jak sierociniec. Jego fanatyzm religijny odbiega zupełnie od tego, co powinno być przekazywane w wartościach wiary. Natomiast obecność Juliana Whitmora i Sebastiana potęguje emocje.

Fajne są adnotacje, które opisują np. londyńskie dzielnice, przedmioty charakterystyczne dla danego okresu, osoby itp.

Autorka ma naturalną zdolność do tworzenia historii z duszą i nostalgią. Melania to bohaterka, która mimo własnego bólu i lęku wcale nie jest słaba. Ma swoje wartości, poczucie estetyki i empatii.