Tańcz, tańcz, tańcz

Dostałam „Tańcz, tańcz, tańcz" jako urodzinowy prezent od kogoś, kto zna moją słabość do Murakamiego. Na karteczce było napisane "ta jest inna niż reszta, daj jej szansę". I faktycznie, coś w tym jest.

Pierwsza reakcja po dwudziestu stronach? Nuuuda. Serio. Facet śni o hotelu, myśli o kobiecie, je zupy, nic się nie dzieje. Odłożyłam na trzy dni. Wzięłam znowu przez obowiązek wobec osoby, która mi ją dała. I gdzieś po pięćdziesiątej stronie coś się zmieniło. Nie wiem kiedy dokładnie, nie wiem jak. Nagle hotel Delfin zaczął mi się śnić naprawdę. I zrozumiałam, że to właśnie jest ta murakamowska magia, której nie da się ani przewidzieć ani opisać, po prostu albo cię bierze albo nie.

Co konkretnie mi się podobało? Paradoksalnie ta sama codzienność, która mnie na początku nudziła. Bohater ma robotę, którą lubi umiarkowanie, gotuje sobie prosty obiad, ogląda głupi program w telewizji, jeździ samochodem bez konkretnego celu. I w tym wszystkim jest coś bardzo prawdziwego. Murakami nie próbuje zrobić z niego bohatera przez wielkie B. On jest zwykłym człowiekiem po trzydziestce, który czuje, że życie mu umyka, ale nie dramatyzuje z tego powodu. Po prostu idzie dalej. Tańczy, właśnie.

Hotel i to szesnaste piętro to dla mnie najlepszy element całej powieści. Nie dlatego, że jest spektakularny. Bo nie jest. Jest właśnie nieoczekiwanie spokojny jak na coś, co ma być przejściem do innego wymiaru. I ta spokojność jest bardziej niepokojąca niż jakikolwiek horror. Wchodzisz w coś, czego nie rozumiesz, a autor nie krzyczy "uwaga, tutaj jest tajemnica!". On po prostu cię tam prowadzi, bez muzyki i bez efektów specjalnych 😅.

Gotanda to moja ulubiona postać. Kumpel z liceum, który teraz jest gwiazdą, bogaty, rozpoznawalny, a jednocześnie kompletnie pusty w środku. Ich rozmowy z narratorem są tak naturalne, że zapomnisz że to fikcja. Gadają jak dwaj faceci po czterdziestce, którzy nie bardzo wiedzą, jak do siebie wracać po latach, ale próbują. I w tych rozmowach Murakami mówi więcej o samotności i o cenie sukcesu niż niejeden autor piszący o tym wprost przez dwieście stron.

Co mi nie pasowało? Yuki. Nie do końca kupiłam jej wątek. Rozumiem po co jest w fabule, rozumiem symbolikę, ale jako postać wydaje mi się trochę wymuszona. Za bardzo "tajemnicza zamknięta dziewczynka" bez prawdziwego rozwinięcia. Może to kwestia gustu, bo wiem że inni ją lubią, ale dla mnie to słabszy element.

Zakończenie. Tu znowu Murakami robi to co zawsze i znowu nie wiem czy mi to odpowiada czy nie. Otwarte, niedopowiedziane, z kilkoma luźnymi końcami. Z jednej strony to uczciwe, bo życie też tak działa. Z drugiej po kilkuset stronach mam ochotę na trochę więcej satysfakcji. Jedno zdanie więcej, jedna scena więcej, cokolwiek. Ale to już moje osobiste oczekiwania wobec autora, który od zawsze robi dokładnie odwrotnie niż chcę 😂.

Styl jest świetny. Prosty, bez popisów, ale z rytmem. Czyta się go jak muzykę jazzową, leniwie, z improwizacjami, z momentami, które brzmią jak przypadek, a są precyzyjne. To typowy Murakami i za to go kocham. Za tę pozorną prostotę, która nigdy nie jest prosta.