Szału nie ma, jest rak

Książka „Szału nie ma, jest rak” autorstwa ks. Jana Kaczkowskiego to jedna z tych pozycji, które zostają w czytelniku na długo po odłożeniu ostatniej strony. Dla mnie była to lektura wyjątkowa – poruszająca, szczera i przede wszystkim niezwykle prawdziwa. Bez patosu, bez udawania, za to z ogromną dawką autentyczności.
Największą siłą tej książki jest perspektywa autora – człowieka chorego, który nie tylko zmaga się z własnym cierpieniem, ale jednocześnie potrafi o nim mówić w sposób pełen dystansu, a momentami nawet humoru. Ks. Kaczkowski nie idealizuje choroby, nie próbuje jej upiększać. Pokazuje ją taką, jaka jest: trudną, bolesną, czasem niesprawiedliwą. A jednak w tym wszystkim znajduje miejsce na refleksję, sens i człowieczeństwo.
To książka, która uczy patrzeć inaczej – na chorobę, na życie, na drugiego człowieka. Pokazuje, jak wiele można wynieść nawet z najtrudniejszych doświadczeń i jak ważna jest obecność, empatia oraz zwykła ludzka bliskość. Autor dzieli się swoimi przeżyciami w sposób bardzo osobisty, co sprawia, że czytelnik czuje się, jakby uczestniczył w szczerej rozmowie, a nie tylko czytał kolejne rozdziały.
„Szału nie ma, jest rak” to dla mnie jedna z piękniejszych książek, jakie przeczytałam. Nie dlatego, że opowiada łatwą historię, ale właśnie dlatego, że jest tak bardzo prawdziwa. To lektura, która daje do myślenia, wzrusza i zostawia w sercu coś ważnego – refleksję nad kruchością życia i jego wartością.
Zdecydowanie jedna z lepszych książek, po które warto sięgnąć, szczególnie jeśli szuka się czegoś głębokiego, autentycznego i poruszającego.

Chciałbym powiedzieć, że polecam tę książkę... Jednak jestem świadomy tego, że w większości przypadków sięgną po nią osoby, które zmagają się z nowotworem lub są bliskimi osoby chorującej.
Temat nowotworu nie jest łatwy zarówno dla osoby, u której go zdiagnozowano, jak i dla najbliższych. Jednak w takiej sytuacji trzeba się jakoś odnaleźć w „nowej” rzeczywistości.
Rzeczywistości, która nie jest łatwa – a wręcz trudna. Nagle życie zmienia się o 180 stopni.
W głowie pojawia się mnóstwo pytań.
Dlaczego ja?
Czy ja umrę?
Co dalej będzie z moją rodziną?
Co mam teraz ze sobą zrobić?

Czy ta książka da odpowiedź na któreś z tych pytań? NIE.
Czy jakakolwiek inna książka udzieli takich odpowiedzi? NIE.

Niestety nikt chyba nie potrafi odpowiedzieć na te pytania. Każda osoba musi zagłębić się w głąb siebie i przeanalizować każde z tych pytań.
Jednak czy warto przeczytać tę książkę? TAK.

Nieważne, czy jesteś osobą wierzącą, czy też nie.
Jednak jeśli zmagasz się z tą chorobą lub ktoś Tobie bliski zachorował, to powiem szczerze – przeczytaj tę książkę.

Czy można w „przyjemny” sposób opowiedzieć o realiach związanych z tą chorobą?
Według mnie w tej książce się to udało.

Momentami jest nawet zabawna. A w sytuacjach, w których choroba puka do okna, uśmiech i chwila beztroski są czymś na wagę złota.
Dlatego z czystym sumieniem polecam tę książkę.

Oczywiście jednocześnie, jeśli to czytasz i przeżywasz moment choroby u siebie lub kogoś bliskiego, to chciałbym Ci powiedzieć jedną rzecz.
Przykro mi, że to się wydarzyło. Wiem, że to wiele zmieni. Jednak teraz jest ten czas, by jeszcze bardziej twardo stąpać po ziemi.
Pomyśl o wszystkich momentach, które były ciężkie w Twoim życiu i z którymi sobie poradziłaś/poradziłeś, i uwierz w to, że i tym razem tak będzie.
Każdemu, kto czyta tę opinię, życzę dużo zdrowia i uśmiechu na twarzy – nawet w tych najcięższych chwilach.