Sto metrów asfaltu. Warszawa Marka Hłaski

Doświadczanie miasta jest z natury przeżyciem zbiorowym, które łączy wiele perspektyw i punktów widzenia. W książce dotyczącej Warszawy Marek Hłasko przedstawia miasto przez pryzmat podróży oraz interakcji z różnymi ludźmi, stawiając badaczy-świadków w różnych miejscach na tej literackiej mapie. Patrząc z plebejskich przestrzeni Marymontu czy z eleganckiego Maisons-Laffitte, widzimy obraz pisarza, który choć fascynujący, zachowuje w sobie tajemnice, sprzeczności i paradoksy. Jerzy Jarzębski akcentuje, że biografia Hłaski pozostawia swego rodzaju "białe plamy" — kwestie, które pozostają niejasne i nie do końca możliwe do odkrycia.Białoszewski, Tyrmand i Hłasko dorastali w kraju, który niechętnie układał się na mapach, co czyniło życie miejskie wyzwaniem nawet dla mieszkańców. PRL-owska świadomość kartograficzna, kształtowana przez rzadkie i nieprecyzyjne mapy, może wyjaśniać pewne osobliwości w geograficznym postrzeganiu Hłaski. W książce często napotyka się trudności w lokalizacji fikcyjnych zdarzeń, co pokazuje umowność i wymienność przestrzeni oraz fakt, że poszukiwania śladów bohaterów Hłaski często prowadzą donikąd. Według Wojciecha Tomasika, myślenie o Warszawie i Polsce w okresie PRL było oparte głównie na osobistych doświadczeniach związanych z miejscami, które były bardziej subiektywne niż kartograficznie precyzyjne.