Sto lat przeciw głupocie

Jakie mogę przekazać rady moim młodszym kolegom, uczniom czy przyjaciołom, biorąc pod uwagę moje doświadczenie? Nie próbowałbym wymyślać czegoś nadmiernie skomplikowanego, lecz raczej polecałbym trzymanie się pewnych dobrze sprawdzonych prawd. Na przykład, warto pamiętać o znanym ostrzeżeniu kanclerza szwedzkiego: "Synu, wiedz, jak mało rozumu jest potrzebne, by rządzić tym światem". Codziennie w naszym kraju prymitywna głupota wyrządza więcej szkód niż naturalne kataklizmy i nieoczekiwane kryzysy. Według starego przysłowia, dwie rzeczy są nieskończone: boskie miłosierdzie i ludzka głupota.Szczególnie zalecałbym pielęgnowanie przyjaźni, jako wartości niezwykle cennej i niezastąpionej. Przyjaźń przynosi poczucie bezpieczeństwa, ubarwia codzienność, wzbogaca nasz światopogląd i sposób odbierania rzeczywistości. W długotrwałym małżeństwie, takim jak moje, przyjaźń staje się dominującym uczuciem. I ostatnia rada: nieustannie rozwijajmy w sobie empatię. Dla socjologa jest to podstawowy element pracy badawczej, a poza tym, to jedyny sposób, aby cieszyć się towarzystwem innych ludzi i dobrze się wśród nich czuć.Na zakończenie chciałbym się pożegnać słowami mojego ukochanego pisarza Stefana Żeromskiego, który wyraził w chwili rozstania Joasi i Judyma piękne westchnienie: „...o jasne kwiaty mojej doliny...” – niech Wasze życie trwa dłużej niż moje. (Fragment z przemówienia prof. Władysława Markiewicza podczas jubileuszowego spotkania z pracownikami PAN).