Śmierć tragedii

Książka "Śmierć tragedii" autorstwa George'a Steinera stanowi dogłębną analizę stanu tragedii jako formy literackiej, jednocześnie eksplorując kondycję całej europejskiej kultury. Autor uznaje fakt zaniku tragedii za oczywisty i poszukuje jego przyczyn w, można by to określić, osłabieniu transcendentalnego spojrzenia na ludzką egzystencję oraz w utracie perspektywy wykraczającej poza granice rozumu. Steiner argumentuje, że upadek tragedii jest ściśle powiązany z rozpadem spójnej wizji świata, która była podpierana mitologicznymi, symbolicznymi i rytualnymi kontekstami. Autor zauważa, że przedstawienie tragedii jest podważane przez jakikolwiek optymizm i wiarę w zdolność racjonalności do rozwiązania problemów i zapobiegania niezrozumiałym cierpieniom. Tragedia bowiem, jak podkreśla Steiner, wyklucza istnienie świeckich rozwiązań. Nie jest to opowieść o ziemskich problemach, które można rozwikłać za pomocą logicznych innowacji, lecz o świecie, który wciąż dąży do okrucieństwa i destrukcji. Przez pryzmat tekstów od starożytności po wiek XX, Steiner ilustruje próby ożywienia tragedii w kontekście zmieniającego się duchowego i kulturowego klimatu.