Śląski horror. O diabłach, skarbnikach i utopcach

Tematyka dawnych wierzeń słowiańskich zagościła tutaj po raz pierwszy w 2024 roku. Od tego czasu pojawiło się kilka pozycji, które chciałam przeczytać. Nie inaczej było ze Śląskim horrorem, który był na liście już od paru dobrych miesięcy. W końcu udało się go nie tylko zakupić, ale też skończyć... Liczyłam na podróż do świata pełnego magii przeplatającego się z codziennym życiem zwykłych ludzi. A co dostałam? Śląski horror...

Dopiero podczas uzupełniania metryczki, zdałam sobie sprawę jak stare jest to wydanie. I wtedy zrozumiałam dlaczego pisana jest w taki, a nie inny sposób. I proszę mnie źle nie zrozumieć - zawiera sporo informacji, jednak przebrnięcie przez nią jest mało sympatyczne.
Tekst brzmi naukowo. Najpierw mamy klasyfikacje, potem zaczyna się bardziej pożądana treść, ale jest ona wypłukana z całej tej magii. Autorka nawet nie stara się w żaden ubarwiony językowo sposób zainteresować.
Pomiędzy tym wszystkim pojawiają się historie pisane głównie w gwarze. Jest to jednocześnie fascynujące zetknięcie się z tak dużą rozbieżnością językową i męczące przy końcówce książki, gdy myśli się już o ostatnich stronach, a tam BACH - pół rozdziału z historiami po śląsku. Voila!

Fakty faktami - da się wyciągnąć sporo, natomiast bez większej frajdy. Czytałam o czymś, co mnie interesuje i czułam, że się męczę...
Spodziewałam się też bardziej śląskich postaci, a nie takich znanych na całą Polskę. Mamy południce, mamuny, utopce, diabły... i to jest super, bo wiadomo, że ze względu na region, historie będą inne. Natomiast nie mogę przeboleć faktu, że ani słowem nie wspomniano o bebokach, które jakby nie patrzeć są rozstawione po całych Katowicach jako atrakcja...

Książka sprawdzi się dla osób, które lubują się w faktach - niekonieczne w magii... Mnie osobiście pokonała natłokiem suchego podania.