Ramajana. Epos staroindyjski

Epos sanskrycki „Ramajana” to jedno z najważniejszych dzieł staroindyjskiej literatury, którego autorstwo przypisuje się legendarnemu poecie Walmikiemu. Opowieść ta, wyrosła z tradycji ustnej, skupia się na losach księcia Ramy. W wyniku dworskiego spisku, Rama zostaje skazany na wygnanie, podczas którego towarzyszą mu żona Sita oraz wierny brat Lakszmana. Gdy Sita zostaje uprowadzona przez króla demonów Rawanę, rozpoczyna się pełna napięcia walka dobra ze złem, prowadząca do triumfu Ramy. Epos ten można odczytywać zarówno jako baśniową alegorię, jak i jako narrację mogącą mieć historyczne fundamenty. Bez względu na sposób interpretacji, „Ramajana” przekazuje zasady dharmy – etyki hinduizmu, której exemplum jest postać Ramy. Opisując wzorce króla, męża, brata i władcy, epos ten od wieków pełni rolę przewodnika etycznego, ilustrując, jak moralność i prawo są fundamentami światowej harmonii. Dzieło to zachowuje swoją aktualność, inspirując współczesnych twórców literatury i filmu dzięki swojemu uniwersalnemu przesłaniu o odwiecznej walce dobra ze złem oraz obronie sprawiedliwości. Właśnie te wartości czynią historię Ramy ponadczasową i uniwersalną, bez względu na kulturowe czy czasowe konteksty. Oryginalny tytuł: R?m?yana, tłumaczenie: Elżbieta Walter.