Puszcza domowa. Co kryje Kampinos

Jak wyobrażamy sobie puszczę? Wielu z nas natychmiast przywodzi na myśl obraz potężnych dębów, których rozległe korony zacieniają niebo. Drzewa te mogą być stare, masywne, czasem martwe i rozpadające się. W naszym wyobrażeniu panuje tam ciemność i wilgoć. Możemy sobie wyobrazić przemykającego gdzieś łosia lub wilki wyjące nocą. Jednak puszcza to coś znacznie więcej niż tylko drzewa. To złożona mozaika, w której przenikają się bory, bagna i łąki. W jej otchłani można odkryć średniowieczne grodzisko na skraju rozległego moczaru czy ruiny tartaku, gdzie wciąż brzmią echa dawnej wojny. Jest tam także most, gdzie przed laty bawili się mieszkańcy nieistniejącej już wioski. Dawne piwnice, w których przechowywano kiszonki, dzisiaj stanowią zimowe schronienie dla nietoperzy. Puszcza kryje uczucia, które narodziły się sto lat temu wśród mokradeł między dwojgiem ambitnych naukowców i młody sosnowy las, jaki wspólnie zasadzili na obrzeżach wznoszącej się z ruin europejskiej stolicy. To miejsce stało się z czasem parkiem narodowym. Taką właśnie różnorodność oferuje Puszcza Kampinoska, zielona siostra Warszawy.