Publiczni nadawcy w regionach autonomicznych...

Hiszpania to kraj o wyjątkowej mozaice kultur i języków, która może nie być w pełni doceniona z punktu widzenia centralistycznego państwa. Popularne powiedzenie "España es diferente" (Hiszpania jest inna) dobrze oddaje tę różnorodność, wpisując się w mit o dwóch twarzach tego kraju: jednej tradycyjnej i drugiej postępowej; autorytarnej i demokratycznej; jednorodnej i wielonarodowej. Analizując wydarzenia historyczne w Hiszpanii w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, trudno nie zauważyć głębokiego podziału, który wyłonił się po wojnie domowej z lat 1936-1939, kiedy to reżim autorytarny pod przywództwem generała Francisca Franco narzucił swoisty porządek podporządkowania społeczeństwa interesom politycznych elit. Upadek tego reżimu, który nastąpił po śmierci Franco, zapoczątkował ogromną transformację społeczną i polityczną. Kluczowym momentem było uchwalenie konstytucji w 1978 roku, co zainicjowało proces demokratyzacji na różnych poziomach życia publicznego. Ważnym krokiem w tej transformacji była reforma administracyjna wdrożona przez rząd Adolfo Suáreza wraz z królem Juanem Carlosem, która polegała na podziale kraju na siedemnaście regionów autonomicznych. Warto podkreślić, że formowanie się tych wspólnot było procesem rozłożonym w czasie (1977-1983) i różniło się zakresem przyznawanych im uprawnień. Pragnienia autonomii miały różne przyczyny i formy, a w regionach takich jak Kraj Basków, Katalonia i Galicja, gdzie narodowe aspiracje były najsilniejsze, od końca XIX wieku istniały prężne partie regionalne promujące swoje wizje współistnienia w jednym państwie – od współpracy po dążenia separatystyczne.