Przygoda z owcą

Skończyłam „Przygodę z owcą” dokładnie w dniu swoich urodzin i serio, jakoś tak wyszło, że ta książka mnie w tym momencie złapała mocniej niż się spodziewałam. Trochę czuję, że to był przypadek, a trochę że Murakami po prostu lubi wchodzić człowiekowi do głowy wtedy, kiedy ten zaczyna się zastanawiać, czy jego życie jest jeszcze sterowane przez niego, czy już przez jakąś ukrytą, bardzo dziwną owcę. I właśnie za to chyba najbardziej lubię tę powieść. Ona niby opowiada o poszukiwaniach owcy z gwiazdą na grzbiecie, ale tak naprawdę opowiada o tym, co siedzi człowiekowi w środku. O tym, co nas ciągnie w dziwne miejsca, dlaczego czasem trzeba ruszyć w drogę, żeby dopiero po czasie zrozumieć, dokąd się wróciło.

Nie umiem tej książki wrzucić do jednego worka i może dlatego tak dobrze się ją czyta. Tu trochę jest obyczajówki, trochę kryminału, trochę sensacji, trochę fantastyki, a trochę czegoś, co chyba najlepiej nazwać po prostu Murakamim. I to wcale nie jest wada. Wręcz przeciwnie. Lubię, kiedy książka nie udaje, że da się ją zamknąć w jednym gatunku, bo wtedy czuję, że autor naprawdę prowadzi mnie tam, gdzie sam chce, a nie odfajkowuje kolejne punkty fabuły. W „Przygodzie z owcą” to działa bardzo dobrze. Wszystko płynie. Czasem aż za bardzo, bo miałam momenty, kiedy miałam wrażenie, że nie tyle czytam, co się po prostu osuwam w jakiś sen. Ale taki sen, którego nie chce się przerywać. Najmocniejsze w tej książce jest dla mnie właśnie to poczucie zawieszenia. To, że fabuła niby idzie do przodu, a jednak najważniejsze dzieje się gdzieś między słowami. Między ciszą, dziwnymi spotkaniami, drogą, śniegiem, rozmowami o niczym i o wszystkim jednocześnie. To jest ten rodzaj czytania, kiedy człowiek czuje, że nie powinien wszystkiego rozumieć od razu. I dobrze. Bo gdyby Murakami podał wszystko jasno i równo, to chyba nie byłoby już tej magii. Przynajmniej dla mnie.

Bardzo podoba mi się też to, jak zwykły jest sam bohater. To nie jest ktoś wybrany, wyjątkowy, heroiczny. Raczej człowiek, który wpadł w coś większego niż on sam. I właśnie dlatego łatwo było mi się z nim utożsamić. Bo przecież często jest tak, że człowiek po prostu żyje, pracuje, robi swoje, a potem nagle wydarza się coś kompletnie absurdalnego i trzeba się w tym odnaleźć. Murakami świetnie pokazuje, że w życiu naprawdę niewiele trzeba, żeby rzeczywistość zaczęła się rozjeżdżać. Jedno zdjęcie. Jedna decyzja. Jedno spotkanie. I już. Symbolika owcy też bardzo do mnie przemówiła, zwłaszcza że im dłużej o tym myślę, tym bardziej mam wrażenie, że to nie jest tylko jakaś dziwna istota z książki. Dla mnie ta owca jest czymś pomiędzy losem, instynktem, wewnętrznym przymusem i tą częścią człowieka, która chce uciec od wszystkiego, co przyziemne. Może właśnie dlatego tak łatwo mi było myśleć o „wewnętrznej owcy”. O czymś, co czasem każe ci spakować się i wyjechać gdzieś daleko, najlepiej wysoko w góry Hokkaido, żeby pobyć samemu ze sobą i sprawdzić, czy jeszcze w ogóle wiesz, kim jesteś. I to jest w tej książce naprawdę fajne, że pod tą całą dziwnością siedzi coś bardzo ludzkiego.

No i muszę wspomnieć o wydaniu, bo to też robi robotę. Moje było po prostu bardzo spoko. Taki papier, który dobrze leży w rękach, okładka, która od razu daje sygnał, że to nie będzie zwykła historia, i ogólnie to wrażenie, że trzymasz coś, co pasuje do tej książki idealnie. Nie jakaś przesadzona celebrowana oprawa, tylko takie wydanie, które nie krzyczy, ale cicho mówi: hej, tu jest coś dziwnego i ciekawego, wejdź. I ja weszłam, a potem już nie chciałam wychodzić.

Gdybym miała to podsumować jednym zdaniem, to powiedziałabym, że to książka dla ludzi, którzy lubią czuć, że literatura potrafi być trochę snem, trochę pytaniem i trochę drogą bez mapy. I dokładnie dlatego tak mi się podobała.