Przepraszam, czy tu straszy?

Niedaleko od miasta, w miejscu, gdzie ulica przechodzi w krajową drogę, a za marketem rozpościera się gęsty las, stał stary, biały dworek z brązowym dachem. Choć od lat stał pusty, żaden chuligan nie miał odwagi się do niego zbliżyć. Próby wybicia szyby czy pomalowania ścian kończyły się zawsze tak samo – chłopcy, którzy się tego podejmowali, uciekali z krzykiem. Opowiadają o tym anegdoty o twardzielach, którzy po takich przeżyciach szukali pociechy u swoich mam, pytając, czy drzwi są dobrze zamknięte na wszystkie spusty. Zapraszamy do odwiedzenia domu, który potrafi przyprawić o szybsze bicie serca! Ten opis dostarczył wydawca.