Problemat życia pozagrobowego

Książka "Problemat życia pozagrobowego" autorstwa Łucjana Emila Böttchera, polskiego matematyka i naukowca z lat 1872-1937, to dzieło składające się z dwóch części. W pierwszej części Böttcher analizuje kwestie związane z życiem po śmierci, w tym zagadnienia etyczne, psychologiczne oraz metafizyczne, które sugerują istnienie życia po zakończeniu naszego ziemskiego bytu.Druga część koncentruje się na dowodach empirycznych, zwłaszcza tych związanych z badaniami mediumicznymi. Böttcher porównuje teorię spirytystyczną z innymi interpretacjami zjawisk mediumicznych, odnosi się także do badań prowadzonych przez naukowców zrzeszonych w Towarzystwie Badań Psychicznych, którzy badali zdolności medialne Leonory Piper. Autor rozważa teorię, według której organizm pełni rolę narzędzia kierowanego przez umysłową sferę istoty żywej, pozwalającego jej na interakcję ze światem fizycznym. Śmierć organizmu mogłaby zatem oznaczać jedynie porzucenie narzędzia, które stało się nieprzydatne z powodu rozmaitych uszkodzeń, takich jak choroba czy wypadek. To, co nazywamy duszą lub duchem, można określić jako zasadę kierującą zarówno życiem duchowym, jak i fizycznym.