Pożegnanie krawędzi

Tytułowe "krawędzie" przybierają wiele form. Mogą być to granice lasów, bariery czy progi, ale nie ograniczają się jedynie do fizycznych linii, które możemy dostrzec. Symbolizują także granice pomiędzy rzeczywistością a snem, pełnią życia a jego pustką, stałością a przemijaniem. Tematy te są głęboko zakorzenione w klasycznej poezji lirycznej. Poezja Goffette’a, pełna buntu, doskonale wpisuje się w ten nurt, eksplorując różne formy literackie - od psalmów i elegii po miłosne liryki. Eksperymentuje z różnorodnymi strukturami, takimi jak dystychy, tercyny, tetrastychy czy sonety. Jego utwory rzadko rymują się w przewidywalny sposób, częściej skupiają się na aliteracjach i asonansach, pozwalając sobie na zabawę interpunkcją i słowem.Goffette jest poetą-podróżnikiem, wędrującym głównie przez krajobrazy Ardenów i Lotaryngii, które kiedyś inspirowały Rimbauda i Verlaine’a. Podobnie jak Rimbaud, Goffette wędruje w swojej wyobraźni, jednak jak Verlaine, podróżuje także w czasie. Krajobrazy zewnętrzne odzwierciedlają jego wewnętrzne przeżycia, ale zawsze pozostaje świadomy rzeczywistości wokół siebie. Granice, które dostrzega na zewnątrz, są odbiciem tych, które próbuje pokonać wewnętrznie. Jak powiedział w jednym z wywiadów: „Rimbe miał rację: nie odjeżdżamy. Ważne, jest to, żeby być gotowym do odjazdu, żeby się nie zasiedzieć. Prawdziwie rimbaudowskie życie rozgrywa się hic et nunc, tu i teraz”. W „Pożegnaniu krawędzi” dominuje melancholia, ale to melancholia hedonisty, który do cna korzysta z życia, podziwiając piękno świata. Na tym polega jego wolność.