Poezje zebrane. Alvaro de Campos wyd. 2

W pierwszej części książki znajdują się utwory o charakterze cholerycznym i histerycznym, które są typowe dla okresu sensacjonistycznego. W miarę jak zagłębiamy się w lekturę, wiersze stają się coraz bardziej osobiste, przepełnione cierpieniem i znużeniem życiem oraz tęsknotą za przeszłością. Wzrasta w nich również poczucie strachu i niepokoju, co zbliża je do „Księgi Niepokoju”. Postać Álvaro de Campos stopniowo coraz bardziej przypomina swojego twórcę, by ostatecznie się z nim utożsamić. Wojciech Charchalis wspomina, że Álvaro de Campos przyszedł na świat 13 października 1890 roku w Lizbonie, a swoje życie poświęcił licznym podróżom po Oriencie i Europie. Miał 175 cm wzrostu, co czyniło go dosyć wysokim na tamte czasy, cera jego była lekko śniada, włosy czarne i gładkie. Nie nosił okularów, a jego oczy miały nieokreślony kolor. Campos był niewierzącym homoseksualistą. Centralnym motywem jego twórczości pozostaje samotność, a jednym z najważniejszych dzieł jest wiersz „Trafika”. Wśród jego literackich mistrzów wymienić można Walta Whitmana, Cesária Verde i Alberto Caeiro.