Po lewej stronie sali. Getto ławkowe w międzywojennym Wilnie

26 listopada 1937 roku, na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, ksiądz profesor Aleksander Wójcicki, pełniący funkcję rektora, wprowadził kontrowersyjne zarządzenie dotyczące "porządku zajmowania miejsc w salach wykładowych", znane powszechnie jako "getto ławkowe". W rezultacie tego aktu zaczęto przydzielać żydowskim studentom i studentkom specjalne, wyodrębnione miejsca w salach wykładowych. Przyjęcie tego regulaminu zostało poprzedzone długim okresem wzrostu brutalnych działań skierowanych przeciwko studentom i studentkom żydowskiego pochodzenia, a także złożonym procesem "negocjacji", w które zaangażowane były Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, władze uniwersytetu, organizacje studenckie, korporacje akademickie oraz niezrzeszeni studenci. Autorka książki analizuje przyczyny wprowadzenia tej polityki oraz sposób jej uprawomocnienia. Wnikliwie bada dokumenty, korespondencję oraz ówczesne publikacje prasowe, rozważając specyfikę języka, który umożliwił wprowadzenie tych praktyk, a także zastanawiając się, czy współcześnie pozostaje on jedynie reliktem przeszłości.