Pisz do mnie na Łódź! Życie kulturalne i towarzyskie w tymczasowej stolicy

Po zakończeniu wojny Warszawa była zniszczona, co sprawiło, że Łódź na krótki czas stała się centrum polskiej kultury. W mieście tymczasowo działało wydawnictwo Czytelnik pod kierunkiem Jerzego Borejszy, a także wytwórnia filmowa „Czołówka”, którą kierował Aleksander Ford. To właśnie tutaj funkcjonowało Ministerstwo Kultury i Sztuki oraz niezliczone redakcje gazet i czasopism, takie jak „Świerszczyk”, „Szpilki” czy „Głos Ludu”, a także kilkanaście zespołów teatralnych. Na ulicy Piotrkowskiej i w Grand Hotelu spotykali się artyści i naukowcy, w tym Julian Tuwim, Mieczysław Jastrun, Jan Kott, Adam Ważyk, Jan Brzechwa, Pola Gojawiczyńska, Władysław Broniewski, Leon Schiller oraz Zofia Nałkowska. Przyjeżdżali tutaj, by tworzyć, niektórzy na krótki czas – jednak te chwile były niezwykle ważne. Książka "Pisz do mnie na Łódź!" barwnie opisuje życie artystyczne i towarzyskie w Łodzi, która na krótko stała się nieformalną stolicą Polski. To opowieść o odbudowie z ruin, pełna nadziei i energii, a także o sprzecznościach w czasach, gdy prowadzono wczesną propagandę. Ta historia szybko przeminęła, ale zostawiła trwałą legendę. Przez trzy lata Łódź – miasto fabrycznych kominów, nazwane "ziemią obiecaną" i zarazem "złym miastem" – była sceną niezwykłych wydarzeń kulturalnych. To tutaj powstały kultowe filmy: „Zakazane piosenki” w reżyserii Leonarda Buczkowskiego oraz „Ostatni etap” Wandy Jakubowskiej. W Łodzi powstały także „Medaliony” Zofii Nałkowskiej i „Stolica” Poli Gojawiczyńskiej. Niezapomniana była też premiera „Krakowiaków i Górali” Wojciecha Bogusławskiego w reżyserii Leona Schillera. To właśnie te chwile książka opisuje, prezentując ludzi, którzy wywarli duży wpływ na polską kulturę. Zofia Turowska, nawiązując do słów Julii Hartwig, podkreśla, że gdyby ktoś dokonał zamachu na Łódź w tamtych latach, zniszczyłby dużą część polskiej kultury. W Hotelu Savoy, a dokładniej w Klubie Pickwicka, spotykali się intelektualiści i artystyczna bohema. Dzięki opowieści Małgorzaty Czyńskiej możemy poczuć klimat tych spotkań. To unikalna kronika czasu, który może zafascynować także obecnych mieszkańców Łodzi. Te lata pozostawiły trwały ślad w historii miasta, niełatwo byłoby się z nim rozstać. Dzięki książkom można jednak wciąż wracać do tamtych dni. Paulina Frankiewicz przypomina, że niewielu pamięta, iż przez kilka powojennych lat Łódź była centrum kultury. Małgorzata Czyńska, korzystając z wspomnień, prasy i dokumentów, odkrywa barwne i ulotne aspekty tamtego okresu. Książka oddaje klimat tych lat dzięki detalom, takim jak zapach kawy we Fraszce, rozbrzmiewającym śmiechem Jerzego Borejszy i radością życia, które na nowo się odradzało.