Piotr(uś) w pakiecie

To będzie chyba jedna z tych książek, które czyta się szybko, a potem długo zastanawia, dlaczego właściwie ma się lekki niedosyt. Nie dlatego, że „Piotr(uś) w pakiecie” jest źle napisana. Nie jest. Nie dlatego, że Piotr irytuje tak bardzo, że chce się go zostawić samemu z czajnikiem i instrukcją obsługi życia. Też nie. Bardziej dlatego, że dostałem historię z tematem o dużym ciężarze, ale opowiedzianą tak, jakby ten ciężar co chwilę ktoś zdejmował bohaterom z ramion.

Sama sytuacja jest przecież mocna. Była partnerka przyprowadza dziecko i oznajmia Piotrowi, że teraz to on ma się nim zająć. W zwykłym życiu nie ma w tym nic z komedii. Jest zdziwienie, złość, pytania, formalności, może strach, może żal do wszystkich naraz. Jest przede wszystkim mały chłopiec, który nie powinien być traktowany jak rzecz przekazywana z rąk do rąk. A ja, czytając, cały czas wracałem właśnie do niego. Do tego, że dorośli mogą sobie tłumaczyć decyzje, kłócić się, usprawiedliwiać, ale dziecko zostaje z czymś, czego nie rozumie i czego nie wybrało.

Książka jednak nie chce długo siedzieć w takim miejscu. Gdy tylko robi się za poważnie, szybko wraca żart, ciepła scena, pomocna dłoń, drobne zamieszanie. To nie jest wada sama w sobie. Rozumiem konwencję, rozumiem potrzebę nadziei, a nawet doceniam, że Brengos nie buduje dramatu na cudzym nieszczęściu. Tyle że ja spodziewałem się czegoś bardziej ryzykownego emocjonalnie. Chciałem zobaczyć Piotra, który naprawdę nie daje rady. Chciałem, żeby Piotruś miał prawo być trudny, a nie głównie uroczy. Chciałem poczuć, że Marta pomaga, ale też że pomoc ma swoje granice.

Zamiast tego momentami czułem się jak przy oglądaniu serialu, w którym wiadomo, że do końca odcinka wszystko zostanie przynajmniej częściowo uporządkowane. Nie zawsze idealnie, ale bez większego przeciągania napięcia. Jest w tym komfort, tylko że komfort nie zawsze idzie w parze z zapamiętywalnością.

Piotr jako postać wypada całkiem dobrze właśnie wtedy, kiedy przestaje być jedynie facetem zagubionym w świecie dziecięcych obowiązków. Bardziej interesowało mnie to, co robi z nim nagła odpowiedzialność, niż same zabawne sytuacje. To, czy potrafi zrezygnować z własnej wygody. Czy umie zauważyć, że bycie ojcem nie polega na tym, żeby „jakoś ogarnąć”, ale na tym, by być dla dziecka kimś stałym. W takich fragmentach książka miała emocjonalny nerw. Szkoda, że nie było ich więcej. Marta natomiast jest trochę jak dobre światło w mieszkaniu. Od razu robi się przyjemniej, człowiek lepiej widzi, ale nie rozwiązuje to wszystkich problemów. Jej relacja z Piotrem nie jest nachalna, co zaliczam na plus. Nie ma tu przyspieszonego romansu tylko dlatego, że jest dziecko i sąsiedztwo. Ich docinki, wspólna historia oraz codzienna bliskość budują fajną bazę. Niemniej raz po raz miałem wrażenie, że Marta dostaje rolę osoby, która pojawia się dokładnie wtedy, gdy fabuła potrzebuje oddechu. Najwięcej charakteru ma chyba pani Irena. Trudno ją polubić, a może nawet nie należy próbować. Jej relacja z synem jest pełna chłodu, oceny, niezbyt subtelnych komunikatów o tym, że on wciąż robi wszystko nie tak. Działała mi na nerwy, lecz przynajmniej nie była przezroczysta. Przy niej wyraźniej widać, że Piotr nie wziął swojej beztroski z powietrza. Ten wątek ma potencjał, nawet jeśli chciałbym, aby autorka poszła w nim o krok dalej.

Czyta się to bez wysiłku. Styl jest prosty, dialogowy, miejscami naprawdę sympatyczny. Duża czcionka i przejrzysty układ także robią swoje, bo można czytać długo bez mrużenia oczu i bez zmęczenia. To może wydawać się dodatkiem, ale dla wielu osób, szczególnie przy słabszym wzroku, jest to zwyczajnie ważne. Tylko nadal mam przed oczami ten moment, od którego wszystko się zaczyna. Dziecko, torba, dokumenty, drzwi. I myślę, że z tego dało się wycisnąć coś więcej niż bezpieczną historię o odnajdywaniu się w nowym układzie. Może mniej wygodnie, może bardziej bolesnie, ale prawdziwiej.

Nie mówię, że „Piotr(uś) w pakiecie” trzeba omijać. Jeśli ktoś ma ochotę na łagodną obyczajówkę, w której problemy mają szansę znaleźć rozwiązanie, a ludzie mimo swoich wad nie są potworami, będzie zadowolony. Ja po prostu czytałem ją trochę z boku, z myślą, że pod warstwą ciepła czeka historia, której nie pozwolono do końca wybrzmieć.