Pielęgniarki

"Pielęgniarki. Sceny ze szpitalnego życia" została napisana przez kobietę, Christie Watson, która przez 20 lat pracowała jako pielęgniarka w Wielkiej Brytanii, w publicznej służbie zdrowia. Jako miłośniczka literatury faktu od razu wciągnęłam się w tę bardzo szczerą i intymną książkę.
Pielęgniarka/autorka zabiera nas w swój pierwszy dzień szkolenia, przemierzając szpitalne korytarze i sale, opisując wszystko, co widzi i słyszy. Kształci się w różnych dziedzinach pielęgniarstwa, takich jak psychiatria, chirurgia, położnictwo, pediatryczny OIOM itd. Ma wiele wspomnień i historii, którymi może się podzielić, a które są przepełnione szerokim spektrum emocji. Bardzo podobało mi się takie otwarte podejście do opisywanych historii, bez upiększania, za to z wielkimi pokładami szczerości. Watson przedstawia też szereg swoich poglądów na temat tego, co najważniejsze jest w pracy pielęgniarki. Najważniejszym wnioskiem, jaki zapamiętałam, to podkreślenie przez autorkę, że bycie życzliwym i pomaganie to ogromna część opieki nad pacjentem.
Uprzejmość i pomaganie przejawiają się na wiele pozytywnych sposobów. Jednym z przykładów opisanych w książce jest starsza, bezradna pacjentka, która wypróżnia się pod siebie. Christie i inne pielęgniarki nie okazują ani na twarzy, ani w sposobie obchodzenia się z pacjentką, że czują obrzydzenie z powodu sytuacji i nieprzyjemnego zapachu. Zamiast tego spokojnie i z życzliwością rozbierają i myją pacjentkę. Po umyciu pacjent jest szczerze wdzięczny i uspokojony tą pełną współczucia opieką.
Innym przykładem życzliwości jest przygotowanie przez pielęgniarki małego dziecka, które utonęło w basenie dziadków, do oględzin przez rodzinę. Obmywają dziewczynkę gorącą wodą, aby nie była tak zimna w dotyku. Jako ostatni znak współczucia Christie używa pasty o smaku gumy balonowej z szuflady dziecka do umycia zębów dziewczynki, a następnie zamyka oczy. W przypadku innych dzieci, które odeszły, pielęgniarki stosowały inne akty dobroci: obcinały pukiel włosów, aby zachować je dla rodziców, a nawet robiły złoty odcisk stopy na pamiątkę.
"Pielęgniarki" Christie Watson to fascynująca, często porywająca i wzruszający zapis historii z 20-letniej pracy młodej kobiety w zawodzie pielęgniarki. Myślę, że naprawdę warto ją przeczytać, by zrozumieć jak wielka i niedoceniana jest to praca. Aż złość bierze, że w Polsce jest to tak słabo opłacany zawód...

Książka "Pielęgniarki. Sceny ze szpitalnego życia" to jedna z najlepszych pozycji z nonfiction, jakie czytałam w swoim życiu. Christie Watson przywołuje w niej historie i anegdoty dotyczące wykonywania zawodu pielęgniarki. Takich książek o tematyce medycznej powstało w ostatnich latach sporo, ale wydaje mi się, że nikt nie ujął tego tematu w tak emocjonalny, a jednocześnie przemyślany sposób jak amerykańska autorka. Wynika to głównie z tego, że jest to opowieść z perspektywy pielęgniarki, a więc osoby, która ma zdecydowanie większy i lepszy kontakt z pacjentem niż lekarz. Książka jest w pewnym sensie refleksją i zbiorem przemyśleń nad tym, co tak naprawdę oznacza "bycie pielęgniarką".
Podobał mi się sposób, w jaki została napisana ta książka. Zaczyna poniekąd "od Adama": od decyzji Watson o zostaniu pielęgniarką i jej szkolenia. Kolejne rozdziały chronologicznie opisują jej pracę jako pielęgniarka - od pracy na położnictwie, z małymi dziećmi, na ostrym dyżurze, aż po opiekę nad osobami u kresu życia. Autorka opowiada o tym co potrzebne jest do pracy w poszczególnych specjalnościach (cechy charakteru, umiejętności), co rzuca światło na to, dlaczego niektórzy ludzie pracują w takich oddziałach, w jakich pracują i dobrze się w nich czują.
Niespodziewanym elementem książki Christie Watson jest jej filozoficzne ujęcie dobroci, troski o innych oraz sensu życia i śmierci. Musi być trudno pracować z bardzo chorymi dziećmi i nie zastanawiać się nad ich śmiercią. Myślę, że autorka doskonale to wszystko ujęła. Widać po stylu pisania, że to książka bardzo osobista i można naprawdę uwierzyć, że pielęgniarki są sercem szpitali. Watson bardzo dobrze poprzez te anegdotki opisuje specyfikę pracy w pielęgniarstwie i wyzwania jakie wiążą się z tym zawodem. Jest to więc książka zarówno emocjonalna, jak i bogata w informacje "od kuchni". Czyta się ją szybko i przyjemnie, choć nieraz można się wzruszyć i przejąć jakąś historią przywoływaną przez autorkę. Myślę, że "Pielęgniarki" to bardzo dobra książka, którą zdecydowanie polecam, nie tylko zainteresowanym książkami o medycynie.

"Pielęgniarki. Sceny ze szpitalnego życia" została napisana przez kobietę, Christie Watson, która przez 20 lat pracowała jako pielęgniarka w Wielkiej Brytanii, w publicznej służbie zdrowia. Jako miłośniczka literatury faktu od razu wciągnęłam się w tę bardzo szczerą i intymną książkę.
Pielęgniarka/autorka zabiera nas w swój pierwszy dzień szkolenia, przemierzając szpitalne korytarze i sale, opisując wszystko, co widzi i słyszy. Kształci się w różnych dziedzinach pielęgniarstwa, takich jak psychiatria, chirurgia, położnictwo, pediatryczny OIOM itd. Ma wiele wspomnień i historii, którymi może się podzielić, a które są przepełnione szerokim spektrum emocji. Bardzo podobało mi się takie otwarte podejście do opisywanych historii, bez upiększania, za to z wielkimi pokładami szczerości. Watson przedstawia też szereg swoich poglądów na temat tego, co najważniejsze jest w pracy pielęgniarki. Najważniejszym wnioskiem, jaki zapamiętałam, to podkreślenie przez autorkę, że bycie życzliwym i pomaganie to ogromna część opieki nad pacjentem.
Uprzejmość i pomaganie przejawiają się na wiele pozytywnych sposobów. Jednym z przykładów opisanych w książce jest starsza, bezradna pacjentka, która wypróżnia się pod siebie. Christie i inne pielęgniarki nie okazują ani na twarzy, ani w sposobie obchodzenia się z pacjentką, że czują obrzydzenie z powodu sytuacji i nieprzyjemnego zapachu. Zamiast tego spokojnie i z życzliwością rozbierają i myją pacjentkę. Po umyciu pacjent jest szczerze wdzięczny i uspokojony tą pełną współczucia opieką.
Innym przykładem życzliwości jest przygotowanie przez pielęgniarki małego dziecka, które utonęło w basenie dziadków, do oględzin przez rodzinę. Obmywają dziewczynkę gorącą wodą, aby nie była tak zimna w dotyku. Jako ostatni znak współczucia Christie używa pasty o smaku gumy balonowej z szuflady dziecka do umycia zębów dziewczynki, a następnie zamyka oczy. W przypadku innych dzieci, które odeszły, pielęgniarki stosowały inne akty dobroci: obcinały pukiel włosów, aby zachować je dla rodziców, a nawet robiły złoty odcisk stopy na pamiątkę.
"Pielęgniarki" Christie Watson to fascynująca, często porywająca i wzruszający zapis historii z 20-letniej pracy młodej kobiety w zawodzie pielęgniarki. Myślę, że naprawdę warto ją przeczytać, by zrozumieć jak wielka i niedoceniana jest to praca. Aż złość bierze, że w Polsce jest to tak słabo opłacany zawód...

Książka "Pielęgniarki. Sceny ze szpitalnego życia" to jedna z najlepszych pozycji z nonfiction, jakie czytałam w swoim życiu. Christie Watson przywołuje w niej historie i anegdoty dotyczące wykonywania zawodu pielęgniarki. Takich książek o tematyce medycznej powstało w ostatnich latach sporo, ale wydaje mi się, że nikt nie ujął tego tematu w tak emocjonalny, a jednocześnie przemyślany sposób jak amerykańska autorka. Wynika to głównie z tego, że jest to opowieść z perspektywy pielęgniarki, a więc osoby, która ma zdecydowanie większy i lepszy kontakt z pacjentem niż lekarz. Książka jest w pewnym sensie refleksją i zbiorem przemyśleń nad tym, co tak naprawdę oznacza "bycie pielęgniarką".
Podobał mi się sposób, w jaki została napisana ta książka. Zaczyna poniekąd "od Adama": od decyzji Watson o zostaniu pielęgniarką i jej szkolenia. Kolejne rozdziały chronologicznie opisują jej pracę jako pielęgniarka - od pracy na położnictwie, z małymi dziećmi, na ostrym dyżurze, aż po opiekę nad osobami u kresu życia. Autorka opowiada o tym co potrzebne jest do pracy w poszczególnych specjalnościach (cechy charakteru, umiejętności), co rzuca światło na to, dlaczego niektórzy ludzie pracują w takich oddziałach, w jakich pracują i dobrze się w nich czują.
Niespodziewanym elementem książki Christie Watson jest jej filozoficzne ujęcie dobroci, troski o innych oraz sensu życia i śmierci. Musi być trudno pracować z bardzo chorymi dziećmi i nie zastanawiać się nad ich śmiercią. Myślę, że autorka doskonale to wszystko ujęła. Widać po stylu pisania, że to książka bardzo osobista i można naprawdę uwierzyć, że pielęgniarki są sercem szpitali. Watson bardzo dobrze poprzez te anegdotki opisuje specyfikę pracy w pielęgniarstwie i wyzwania jakie wiążą się z tym zawodem. Jest to więc książka zarówno emocjonalna, jak i bogata w informacje "od kuchni". Czyta się ją szybko i przyjemnie, choć nieraz można się wzruszyć i przejąć jakąś historią przywoływaną przez autorkę. Myślę, że "Pielęgniarki" to bardzo dobra książka, którą zdecydowanie polecam, nie tylko zainteresowanym książkami o medycynie.