Piechur późnorzymski 236-565

W okresie od III do VI wieku doszło do istotnych zmian w strukturze armii rzymskiej. Z powszechnie używanych legionów ciężkozbrojnej piechoty stopniowo zrezygnowano na rzecz bardziej zróżnicowanych i wieloetnicznych formacji wojskowych. Te nowe jednostki podkreślały rolę kawalerii, która była wspierana przez oddziały strzelcze. Pomimo rosnącego znaczenia kawalerii, piechota nadal stanowiła trzon sił zbrojnych Rzymu aż do V wieku. Książka przedstawia sylwetkę nowego rodzaju wojownika, który, choć nie zawsze dorównywał dyscypliną swoim legionowym poprzednikom, charakteryzował się niezwykłą elastycznością w działaniu. Był gotowy do podjęcia walki w różnych rolach – zarówno jako harcownik, jak i jako ciężko uzbrojony piechur – co czyniło go niezwykle efektywnym na polu bitwy.