Patrol

Po wydarzeniach z „Enklawy” Karo i Cień wydostają się na powierzchnię i trafiają do Salvation — miejsca, które w porównaniu z życiem pod ziemią wygląda niemal jak luksusowy kurort. Oczywiście tylko do momentu, kiedy przypomnimy sobie, że nadal żyją w świecie po końcu cywilizacji, a za murami czekają Dzicy. 😄
„Patrol” podobał mi się chyba trochę bardziej niż powinien, biorąc pod uwagę jego wady. Historia jest prosta, czyta się ją szybko i całkiem przyjemnie, a wydarzenia z pierwszej części mają tutaj swoje konsekwencje. Karo próbuje odnaleźć się w nowej społeczności, Cień również ma swoje problemy z przystosowaniem się, a między nimi rozwija się relacja, która jest jednocześnie bliska i pełna niepewności. Do tego dochodzą nowe znajomości, konflikty z mieszkańcami osady i oczywiście Dzicy, którzy z każdym kolejnym wydarzeniem stają się coraz większym zagrożeniem.
I właśnie z tym zagrożeniem mam pewien problem. Ono rośnie, ale jakoś nie potrafimy tego poczuć. Autorka mówi nam, że Dzicy są coraz groźniejsi, pokazuje ich nowe możliwości, ale emocje związane z tym zagrożeniem nie zawsze idą za tym w parze.
Świat przedstawiony się zmienia i zdecydowanie dowiadujemy się o nim więcej niż w pierwszym tomie. Tyle że jednocześnie mam wrażenie, że seria rozwija się, a mimo wszystko stoi w miejscu. 😄 Jakby ktoś przesuwał meble w pokoju, ale zapomniał dobudować następnego pomieszczenia.
Największym problemem pozostaje jednak sposób, w jaki ta historia jest napisana. Jest po prostu bardzo prosta i momentami infantylna. Im dłużej czytam, tym mocniej czuję, że nie jest to książka skierowana do starszego czytelnika. Bohaterowie są dość łatwi do rozszyfrowania, ich relacje również nie mają specjalnie wielu warstw, a część wydarzeń można przewidzieć z wyprzedzeniem.
Mimo wszystko „Patrol” czytało mi się dobrze. Jest tempo, jest kilka ciekawych pomysłów, świat się rozwija, a historia Karo i Cienia potrafi zainteresować. Tylko cały czas z tyłu głowy siedzi myśl: kurczę, z tego naprawdę można było zrobić coś dużo lepszego.
Czyli nadal jestem na tak, ale coraz bardziej takim „tak, ale…”. 😄
Ciekawy świat, niezła historia, tylko warsztat autorki skutecznie przypomina, że mamy do czynienia raczej z młodzieżowym postapo niż poważniejszą fantastyką.