Pan Mercedes

Za każdym razem, gdy Brady myślał o tym, co zrobił swojemu bratu, czułam krzyk jego sumienia... Tutaj Stephen King zadziwia czytelników umiejętnością napisania realistycznego kryminału. "Pan Mercedes" to pierwsza z serii trzech książek o emerytowanym gliniarzu Billu Hodgesie. Powieść zawiera to, czego można oczekiwać od Stephena Kinga - suspens, napięcie, zwroty akcji, różnorodni bohaterowie, miłość, zdrada i wiele, wiele więcej. King jest znany ze swoich powieści grozy, ale napisał też kilka wspaniałych książek beletrystycznych, takich jak "Skazani na Shawshank" czy "Rose Madder". Nie czytałam jeszcze jego powieści kryminalnych i byłam ciekawa, czy sprawdza się również w tym. Byłam pod wrażeniem, a kiedy usłyszałam, że jest to pierwsza część trylogii, bardzo się ucieszyłam.

"Hodges czytał, że na Islandii są studnie tak głębokie, że można do nich wrzucić kamień i wcale nie usłyszeć plusku. Myśli, że niektóre ludzkie dusze przypominają te studnie".
W "Pan Mercedes" były gliniarz Billy Hodges postanawia prywatnie zbadać sprawę, która zmusiła go do przejścia na emeryturę. Po otrzymaniu listu od człowieka, który pozbawił życia osiem osób w skradzionym mercedesie Olivii Trelawney, Hodgesa opuściły myśli samobójcze. Nieoczekiwanie Hodges znajduje pocieszenie w ramionach siostry zmarłej Olivii Trelawney - Janey Patterson. Steven King zabiera nas również w podróż przez życie Brady'ego Hartsfielda i jego matki alkoholiczki - po tym, jak poczuł się winny śmierci brata Freddiego, jego relacje z matką musiały stać się bliższe.

Jak w przypadku każdej powieści Stevena Kinga, trudno jest określić, które postacie zasługują na sympatię, a które na pogardę. Postacie w "Panu Mercedesie" są niezwykle żywe, można się z nimi utożsamić, nawet gdy popełniają niewybaczalne czyny. Mimo wszystkich zwrotów akcji, zakończenie wciąż zaspokajało moją ciekawość, jednocześnie będąc realistycznym. Chociaż powieść może nie być dla osób o miękkim sercu, to i tak polecam ją każdemu.

„Ale nienormalny człowiek nie chce, żeby inni wiedzieli, że jest nienormalny”.

Kryminały i thrillery to mój pierwszy wybór, jeśli chodzi o książki, właściwie od początku mojej przygody z czytaniem. To właśnie po nie sięgam najczęściej i zdecydowanie najlepiej czuję się w tych gatunkach. Stwierdziłam więc, że najwyższa pora poznać dzieła jednego z najpopularniejszych pisarzy na świecie- Stephena Kinga. Dlatego moim pierwszym wyborem z jego dorobku został „Pan Mercedes”.

Podeszłam do tej książki, nie mając wobec niej żadnych oczekiwań i być może właśnie dlatego ostatecznie tak dobrze ją odebrałam. Moja opinia nie jest jednak jednoznaczna- podobnie jak sama książka, ma swoje mocne i słabsze strony.

Sam pomysł i opis historii bardzo mnie zaciekawiły. Morderca, tłum ludzi i gra psychologiczna, w którą detektyw Hodges zaczyna grać z Panem Mercedesem- już sam punkt wyjścia wydał mi się niezwykle interesujący. Szczególnie podobał mi się pomysł skonstruowania fabuły wokół pojedynku dwóch osób, które próbują wzajemnie przechytrzyć się na każdym kroku.

Nie jestem jednak wielką fanką zabiegu polegającego na tak szybkim ujawnieniu czytelnikowi tożsamości Pana Mercedesa. W moim odczuciu książka przez to częściowo traci element tajemniczości, który w kryminale jest dla mnie bardzo ważny. Lubię długo zastanawiać się nad tym, kto jest sprawcą, analizować wskazówki i próbować samodzielnie rozwiązać zagadkę. Tutaj od początku wiemy zdecydowanie więcej, przez co historia staje się mniej zagadkowa. Z drugiej strony takie rozwiązanie pozwala nam znacznie lepiej poznać mordercę, jego sposób myślenia, motywacje oraz psychikę.

Postacie są bardzo rozbudowane, co zdecydowanie zaliczam na plus. Przez całą książkę poznajemy ich sposób myślenia, przeszłość, doświadczenia i historię życia. King bardzo dobrze pokazuje, co wpłynęło na bohaterów i w jaki sposób wydarzenia z ich przeszłości ukształtowały ich charakter. Ma to później bezpośrednie przełożenie na ich decyzje i zachowanie. Szczególnie interesująca była dla mnie obserwacja relacji między poszczególnymi bohaterami oraz tego, jak stopniowo zaczynają się one zmieniać.

Na duży minus zaliczam natomiast fakt, że w książce nie znalazłam zbyt wielu momentów, które naprawdę mnie zaskoczyły. A jest to dla mnie bardzo istotne, jeśli historia ma pozostać w mojej pamięci na dłużej. Lubię książki, które potrafią całkowicie wyprowadzić mnie w pole, sprawić, że nagle zaczynam podejrzewać coś zupełnie innego, niż zakładałam wcześniej. W „Panu Mercedesie” zabrakło mi właśnie takich momentów. Mimo tego oraz pokaźnej liczby stron książka nie straciła mojego zainteresowania aż do samego końca.

Dużym plusem jest również styl pisania Kinga. Jest on bardzo przyjemny i stosunkowo prosty w odbiorze, co w przypadku kryminału uważam za dużą zaletę. Historia jest dzięki temu przystępna, a jednocześnie nie brakuje w niej szczegółowych opisów bohaterów i ich psychiki. Nie miałam wrażenia, że język niepotrzebnie utrudnia mi odbiór historii. Wręcz przeciwnie- kolejne strony czytało mi się bardzo dobrze.

Elementem, który momentami mi przeszkadzał, były niektóre wątki obyczajowe. Mam wrażenie, że część z nich została przedstawiona w sposób niepotrzebnie kontrowersyjny i momentami wręcz odpychający. Rozumiem, że miały one pokazać czytelnikowi pewne aspekty psychiki bohaterów, ich relacji oraz doświadczeń, jednak niektóre sceny wywoływały we mnie zdecydowanie więcej niesmaku niż zainteresowania. Nie oznacza to jednak, że uważam te elementy za całkowicie zbędne. King wykorzystuje je do budowania portretów psychologicznych swoich bohaterów i pokazania ich skomplikowanych relacji. Dzięki nim możemy lepiej zrozumieć pewne zachowania i decyzje postaci. Mimo to osobiście uważam, że podobny efekt można było osiągnąć bez aż tak mocnego epatowania niektórymi tematami. Były to momenty, w których zamiast skupiać się na głównym wątku kryminalnym, bardziej zastanawiałam się, dlaczego dany element w ogóle znalazł się w historii.

W ogólnym rozrachunku „Pan Mercedes” okazał się naprawdę dobrą książką i zdecydowanie nie żałuję, że właśnie od niej rozpoczęłam swoją przygodę ze Stephenem Kingiem. Nie jest to thriller, który całkowicie mnie zaskoczył, ale z pewnością zainteresował mnie na tyle, żeby sięgnąć po kolejne części. Jestem ciekawa, jak potoczą się dalsze losy detektywa Hodgesa i czy kolejne tomy zaoferują mi jeszcze więcej. Jak na pierwsze spotkanie z twórczością Kinga- jestem na tak.

Pan Mercedes ma otwarcie, które pokazuje mistrzostwo Stephena Kinga w kreowaniu postaci. Na kilku stronach King, za pomocą dobrze rozmieszczonych dialogów i introspekcji, przedstawia zmagania dwojga ludzi, którzy starają się utrzymać na nogach w otoczeniu niestabilnej gospodarki. Potem wszystko toczy się wyjątkowo źle dla tych dwojga ludzi (trzech, jeśli liczyć najbardziej nieszczęśliwą duszę w tłumie), a czytelnik uświadamia sobie, że wszystko jest możliwe w tym szokującym i błyskotliwym thrillerze.

Ze wszystkich zalet tej powieści zakończenie wydaje się największą. Można by powiedzieć, że to dlatego, że King napisał w ciągu ostatniej dekady kilka słabych zakończeń, ale prawda jest taka, że Mr. Mercedes ma jedno z najbardziej satysfakcjonujących zakończeń, jakie kiedykolwiek czytałam. Czysta perfekcja. Ostatnia połowa tej książki to wyścig do mety. Podczas jej czytania wydarzenia w połączeniu z tragicznym początkiem dały mi poczucie lęku i strachu. Wiedziałam bez cienia wątpliwości, że Brady wygra.

Brady Hartsfield to potwór z prawdziwego zdarzenia, który przyprawia o dreszcze, a jego szaleństwo eskaluje wraz z postępem powieści. Zawsze uwielbiałam książki, które umieszczały mnie w umysłach antagonistów. Idealną parą dla Brady'ego jest jego równie obłąkana matka. Ich związek jest odrażający, a oboje postacie mają świetnie napisane losy końcowe.

Podsumowując: Jedno z najlepszych dzieł Kinga. Jeśli nienawidzisz Kinga, jestem skłonna założyć się, że Pan Mercedes będzie jego pierwsza książką, którą polubisz. Jest niezwykle konkretna i spójna, pozbawiona rzucających się w oczy wad. Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z Kingiem, to dobra pozycja do kupna. Jeśli jesteś stałym czytelnikiem, będziesz mile zaskoczony.

Stephen King posiada zdolność przenoszenia czytelników do przyjemnej i odmiennej rzeczywistości, gdzie wszystkie inne myśli i troski odchodzą w zapomnienie. Pan Mercedes to kwintesencja Kinga, dobro kontra zło, z wyraźnym rozgraniczeniem stron. Chociaż nie jest to jego największa lub najbardziej epicka opowieść, wciąż czułem, że żyję oczami jego bohaterów. Według mnie każdy autor zdolny do wywołania takiego efektu zasługuje na wielkie uznanie.

Przejdźmy teraz do fabuły. Główny bohater, emerytowany detektyw policji, walczy z myślami samobójczymi. Życie bez "pracy" wydaje się być nie do zniesienia. Antagonista, również walczy, ale ze wspomnieniami o śmierci. Niezdiagnozowany psychopata upaja się śmiercią. Jednak śmierć nie jest jego jedynym celem. Śmierć musi zawierać w sobie długotrwałą udrękę.

Pan Mercedes jest jednym z niewielu morderców, którym udało się umknąć byłemu detektywowi Billowi Hodgesowi. Obecnie na emeryturze, spędza dni w fotelu oglądając telewizję i rozmyślając o mordercy z mercedesa. Pozostaje nieświadomy, że Pan Mercedes wciąż chce się nasycać krwią zabitych. Nie zadowala go już zwykły akt morderstwa, stara się zmusić innych do popełnienia samobójstwa. Bill Hodges jest jego kolejną ofiarą.

Jak w przypadku większości recenzji, waham się, aby nie zdradzić zbyt wiele z fabuły. Wystarczy powiedzieć, że postacie, które spotykamy po drodze są wciągające. Jerome i Holly najprawdopodobniej staną się głównymi postaciami w kolejnych powieściach. Widać, że szansa na rozwój tych postaci jest niezwykle duża. Pan Mercedes Kinga kapitalnie oddaje psychikę bohaterów i pozwala wejść w ich buty.

Na pewno polecam zakupić książkę. Zapewnia ona dużo przyjemności i emocji.