Ostatni pocałunek Iljicza

„Ostatni pocałunek Iljicza” to poetycka podróż, w którą zabiera nas Wan Krueger, łącząc różnorodne wątki i miejsca, od Kremla po Biały Dom, przez Watykan, Stambuł, Warszawę, Berlin, Lwów, Sarajewo, aż po wieże Twin Towers. W jego poezji historyczne postacie takie jak Mao czy Radovan Karadžić pojawiają się obok mitologicznych i literackich bytów, jak Freud czy Cthulhu. Krueger, wykorzystując klimat lovecraftowskiego horroru, jak w "Chemicznym ślubie" dedykowanym Elżbiecie Batory, Krwawej Hrabinie z Čachtic, kreuje atmosferę napięcia, która przenika jego utwory. Kontrasty, które Krueger umiejętnie buduje, tworzą odczucie katharsis, oferując coś unikalnego, czego nie każda poezja jest w stanie dostarczyć. Bohdan Zadura podkreśla, że to właśnie ta intensywność emocji sprawia, iż poezja Kruegera ma globalny wymiar, choćby poprzez różnorodność odniesień geograficznych i historycznych. Wano Krueger, prawdziwe nazwisko Iwan Kołomijeć, urodził się w 1976 roku w Kijowie. Jako absolwent Akademii Kijowsko-Mohylańskiej i politolog, jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych poetów we współczesnej ukraińskiej literaturze. Jego styl, który określa jako nekrokomunizm, znalazł wyraz w takich zbiorach wierszy jak „Łagodny uśmiech Berii” (2010), „Ziggi Freud i Cthulhu” (2014), „Jaskinia na Kureniowce” (2015), „Pożegnalny pocałunek Iljicza” (2015) oraz „Ceber bez dna” (2020). Krueger kontynuuje wytrwałe przekraczanie granic literackiej wyobraźni, przyciągając uwagę czytelników swą niekonwencjonalną twórczością.