Oskarżenie. Joanna Chyłka. Tom 6

Jakiś czas temu głośno o zrobiło się o sprawie Tomka Komendy: człowieka, który przez dwie dekady siedział niesłusznie skazany w zakładzie karnym. Historia ta wstrząsnęła opinią publiczną, doczekała się również ekranizacji filmowej, co tylko pokazuje jak mocno opisywana sprawa wbija się w świadomość naszego społeczeństwa.

Trudno nie odnieść wrażenia, że Remigiusz Mróz pełnymi garściami czerpie z bieżących wydarzeń, nie inaczej było przy okazji "Inwigilacji" gdzie motywem napędzającym akcje były podejrzenia o terroryzm i kontakty z tzn. Państwem Islamskim, podobnie jest również przy okazji "Oskarżenia", gdzie uważni czytelnicy, śledzący bieżące wydarzenia polityczno - społeczne znajdą szereg konotacji dla sprawy ze wspomnianym na wstępie Tomkiem Komendą.

Po tym nieco przydługawym wstępie, pozwolę sobie przejść do meritum: i tak oto w najnowszej powieści Remigiusza Mroza tłem dla opisanych wydarzeń jest sytuacja sprzed czterech lat: pod Warszawą zamordowano czterech chłopców, których - jak się wydaje - zabójca został ujęty i skazany. Zabrane przez właściwie w tym zakresie służy dowody nie pozostawiały złudzeń: winnym tej strasznej zbrodni był człowiek mocno w przeszłości związany z ruchem Solidarności. Po upływie czterech lat główna bohaterka powieści, Joanna Chyłka dostaje niespodziewaną wiadomość, której autorem jest żona skazanego: treść tej wiadomości wyraźnie i jednoznacznie wskazuje na niewinność jej męża oraz polityczny charakter całej sprawy. Wrażenie to potęguje rychła śmierć kobiety, krótko po nadaniu wiadomości, co stanowi impuls dla samej Chyłki aby mocniej pochylić się nad okolicznościami tej sprawy. Szybko okazuje się, że materiał genetyczny jednej z ofiar zostało znalezione w miejscu innego przestępstwa. A dobrze znany z poprzednich części cyklu Kordian Oryński nie wiedzieć czemu jest powiązany z tą sprawą i to mocniej, niż czytelnik mógłby na początku przypuszczać.

Istotną zmianą w stosunku do poprzednich części cyklu jest skierowanie uwagi na samych bohaterów: to o nich jest tutaj najwięcej, to oni są najważniejsi co wcale nie było takie oczywiste w poprzednich częściach, gdzie autor wyraźnie postawił na sensację pełną zwrotów akcji. Historia kryminalna znika na pewien czas z horyzontu zdarzeń w przedstawionej historii, wraca później, gdy autor niejako rozprawia się z coraz bogatszym zżyciem wewnętrznym przedstawionych bohaterów. Zaskakujące, prawda? W tej części najmocniej widać, że to prawniczy duet jest tutaj najważniejszy, a nie sprawy jakimi się zajmują. Oni sami są tacy jak zawsze - błyskotliwi, ironiczni i z wyrazistym charakterem. Być może Remigiusz Mróz doszedł do wniosku, że pomysły na kolejne historie tej dwójki są niewyczerpane, a on sam potrzebuje dla ich rozwinięcia najpierw przybliżyć postać samych bohaterów czytelnikowi?
"Oskarżenie" to powieść, do której fani Remigiusza Mroza przysiądą tak czy inaczej, sami wiecie: twórczość tego faceta kocha się albo zupełnie nienawidzi.

Z pozoru - wszystko do czego przyzwyczaił nas Mróz - jest na swoim miejscu: nierealna intryga, zadziorni bohaterowie i wbijające w fotel zakończenie. Jednak to wszystko nie działa już tak dobrze jak w poprzednich częściach, nie porywa. Osobiście po lekturze "Oskarżenia" czułam ogromny niedosyt.... który jednak z czasem przerodził się w satysfakcję, książka ta bowiem stanowi preludium dla kolejnych części, będąc niejako nowym rozdziałem w całej historii o Joannie Chylce: dość powiedzieć, że zaawansowana ciąża głównej bohaterki zmienia ją samą i wymaga o czytelnika też otwartego umysłu na to kim staje się na naszych oczach do tej pory wredna i zupełnie niesympatyczna Chyłka. W niektórych momentach naprawdę dobrze się bawiłam - wybuchałam śmiechem, sypałam przekleństwami w głowie. Mimo to, mam wrażenie, że ta książka została nieco rozciągnięta. Bardzo lubię postać Joanny Chyłki, chociaż ona sama budzi w moich znajomych dość ambiwalentne uczucia: inne światło jakie rzuca omawiana część na główną bohaterkę jest w moich oczach dodatkową wartością i polecam każdemu, kto zna jej losy z poprzednich części i chce sięgnąć po kolejne: "Oskarżenie" to ksiązka , która wiele zmienia dla dalszego biegu akcji;-)

Zostawiam 4,5 gwiazdki!

„Kontratyp” Remigiusza Mroza to ósmy tom popularnej serii o mecenas Joannie Chyłce i Kordianie Oryńskim. Książka została wydana w 2018 roku i, podobnie jak poprzednie części cyklu, łączy w sobie elementy kryminału, thrillera prawniczego i powieści sensacyjnej. Tym razem autor zabiera czytelnika w zupełnie inne miejsce niż kancelarie i sale sądowe. Akcja częściowo przenosi się w Himalaje, a dokładniej w okolice Annapurny – jednego z najniebezpieczniejszych szczytów świata.

Główną bohaterką jest Joanna Chyłka, bezkompromisowa i niezwykle pewna siebie prawniczka. Jest osobą inteligentną, odważną i zdecydowaną walczyć o swoich klientów nawet wtedy, gdy sprawa wydaje się z góry przegrana. Chyłka wyróżnia się również charakterystycznym poczuciem humoru oraz ostrym językiem. Nie boi się mówić tego, co myśli, nawet jeśli może tym kogoś urazić. W książce ponownie pojawia się także Kordian Oryński, nazywany przez Chyłkę Zordonem. Ich relacja jest jednym z najciekawszych elementów całej serii.

Fabuła „Kontratypu” rozpoczyna się od tragicznego wydarzenia. Podczas wyprawy na Annapurnę ginie troje polskich wspinaczy. Ratownicy nie odnajdują jednak ciał, a jedynie pozostawione w górach, przysypane śniegiem i poskręcane liny. Wszystko wskazuje na to, że uczestnicy wyprawy nie przeżyli. Po kilku tygodniach sytuacja niespodziewanie się zmienia. Na granicy nepalsko-tybetańskiej odnaleziona zostaje jedna z uczestniczek wyprawy. Po powrocie do Polski kobieta zostaje oskarżona o zabójstwo swoich towarzyszy.

Joanna Chyłka podejmuje się jej obrony. Sprawa jest bardzo trudna, ponieważ okoliczności śmierci wspinaczy pozostają niejasne. Pojawia się pytanie, czy kobieta rzeczywiście doprowadziła do śmierci pozostałych uczestników wyprawy, czy może wydarzyło się coś zupełnie innego. Czytelnik razem z Chyłką próbuje odkryć prawdę i zrozumieć, co naprawdę wydarzyło się w górach.

Jedną z największych zalet książki jest jej atmosfera. Góry zostały przedstawione jako miejsce piękne, ale jednocześnie niezwykle niebezpieczne. Niskie temperatury, śnieg, wysokość i trudne warunki sprawiają, że człowiek może w każdej chwili znaleźć się w sytuacji zagrażającej życiu. Dzięki temu akcja jest pełna napięcia. Czytelnik cały czas zastanawia się, co mogło wydarzyć się podczas wyprawy.

Podoba mi się również pomysł na połączenie klasycznego thrillera prawniczego z historią rozgrywającą się w wysokich górach. W poprzednich tomach serii ważną rolę odgrywały przede wszystkim sprawy sądowe i praca prawników. W „Kontratypie” autor pokazuje natomiast, że nawet w zupełnie innym środowisku można stworzyć skomplikowaną zagadkę kryminalną. Dzięki temu książka różni się od wcześniejszych części i nie sprawia wrażenia powtarzania tego samego schematu.

Bardzo dobrze wypada również postać Joanny Chyłki. Jest to bohaterka, która zdecydowanie nie jest idealna. Ma swoje wady, podejmuje czasami ryzykowne decyzje i potrafi być bezwzględna. Jednocześnie jest bardzo lojalna wobec osób, którym postanowiła pomóc. Właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że trudno przejść obok niej obojętnie. Chyłka jest postacią wyrazistą i łatwo ją zapamiętać.

Na uwagę zasługuje także relacja Chyłki i Kordiana. Ich rozmowy często są pełne ironii, złośliwości i humoru. Zordon jest zupełnie inny od swojej mentorki, dlatego ich współpraca bywa trudna, ale jednocześnie ciekawa. Ich dialogi pozwalają czytelnikowi odpocząć od poważnej i momentami mrocznej fabuły. Dzięki nim książka nie jest wyłącznie historią o morderstwie i procesie sądowym.

Styl Remigiusza Mroza jest dynamiczny. Autor stosuje krótkie rozdziały i często kończy je w taki sposób, aby czytelnik chciał natychmiast przejść do kolejnego. Jest to jeden z powodów, dla których książkę można przeczytać stosunkowo szybko. Akcja jest intensywna, a wydarzenia często zmieniają kierunek. Czytelnik nie zawsze może być pewien, komu powinien wierzyć.

Dużą rolę odgrywają również zwroty akcji. Autor wielokrotnie zmusza czytelnika do zmiany wcześniejszych przypuszczeń. Kiedy wydaje się, że sytuacja została już wyjaśniona, pojawiają się nowe informacje, które komplikują sprawę. Taki sposób prowadzenia fabuły dobrze pasuje do thrillera. Dzięki temu podczas lektury cały czas towarzyszy nam ciekawość.

Nie oznacza to jednak, że książka będzie odpowiadała każdemu. Osoby, które nie lubią bardzo dynamicznej fabuły, licznych zwrotów akcji czy prawniczych szczegółów, mogą momentami czuć przesyt. Niektóre rozwiązania fabularne mogą również wydawać się mocno sensacyjne. „Kontratyp” jest przede wszystkim książką nastawioną na emocje, napięcie i rozrywkę, a nie realistycznym opisem każdego aspektu pracy prawnika czy wspinacza.

Moim zdaniem dużą zaletą jest również to, że książka porusza temat granic ludzkiej wytrzymałości. W ekstremalnych warunkach człowiek może zostać zmuszony do podejmowania decyzji, których w normalnym życiu nigdy by nie podjął. Historia uczestników wyprawy skłania więc do zastanowienia się nad tym, jak zachowalibyśmy się w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia.

„Kontratyp” jest także książką o zaufaniu. W trakcie lektury pojawia się pytanie, komu można wierzyć i czy przedstawiona przez daną osobę wersja wydarzeń rzeczywiście jest prawdziwa. Bohaterowie mają swoje tajemnice, a czytelnik stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki. Dzięki temu historia nie jest jednoznaczna.

Podsumowując, „Kontratyp” Remigiusza Mroza to dynamiczny thriller prawniczy, który wyróżnia się na tle innych tomów serii przede wszystkim miejscem akcji i górskim klimatem. Historia zaginięcia wspinaczy i oskarżenia ocalałej kobiety o zabójstwo to ciekawy punkt wyjścia do stworzenia pełnej napięcia zagadki.

Najbardziej podobały mi się nieprzewidywalność fabuły, charakterystyczna postać Joanny Chyłki oraz relacja Chyłki i Kordiana. Książka jest napisana w sposób dynamiczny i dzięki licznym zwrotom akcji potrafi zainteresować czytelnika. Jednocześnie nie jest to lektura dla osób szukających spokojnej i realistycznej powieści obyczajowej – „Kontratyp” zdecydowanie stawia na sensację, napięcie i szybką akcję.

Uważam, że książka jest dobrą propozycją przede wszystkim dla osób, które lubią kryminały, thrillery i powieści prawnicze. Fani wcześniejszych części serii znajdą w niej dobrze znanych bohaterów, ale również nową, nietypową dla cyklu scenerię. „Kontratyp” pokazuje, że seria o Joannie Chyłce może wyjść poza kancelarię i salę sądową, a mimo to nadal dostarczać czytelnikowi wielu emocji. To książka pełna tajemnic, napięcia i niespodziewanych wydarzeń, która sprawia, że chce się poznać rozwiązanie zagadki aż do ostatniej strony.

Zaistnienie Remigiusza Mroza na rynku literackim było bez wątpienia powiewem świeżości, a pomysł na kolejne powieści, osadzone w świecie warszawskiej, prawniczej nomenklatury okazał się prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Mocno sensacyjny charakter kolejnych pozycji przy jednoczesnej, wyjątkowej nawet w skali świata płodności autora, oznaczał, że wcześniej czy później możemy spodziewać się jego wzlotów i upadków: w którą stronę poszedł Remigiusz Mróz przy okazji tworzenia "Oskarżenia"?
Linia fabularna dla tej części cyklu o Chyłce jest..... wyjątkowo złożona nawet jak na Mroza. I tak oto splatają nam się ze sobą dwa, pozornie zupełnie nie związane ze sobą wątki: z jednej strony są zbrodnie sprzed lat tajemniczego Tatuaży. Skazany za morderstwa młodych chłopców człowiek siedzi w więzieniu, ale czy na pewno jest on winnym zabójstw? W sprawę angażuje się Joanna Chyłka, bohaterka poprzednich części, jednocześnie prowadząc drugą sprawę, być może jeszcze trudniejszą, dotyczącą bowiem oskarżenia Zordona, jej byłego podopiecznego, któremu patronowała, a który obecnie ma potężne kłopoty: prokurator stawia mu zarzuty morderstwa własnej matki. Tłem dla tych wydarzeń jest sytuacja osobista głównej bohaterki: zaawansowana ciąża i brak mentalnej gotowości na prawdziwą rewolucję w jej życiu jaką oznacza macierzyństwo.
Wielowątkowość akcji to mocny punkt powieści Remigiusza Mroza, czas jednak płynie nie tylko dla niego samego, ale również bohaterów powieści, co z kolei wymaga od autora tworzenia co raz bardziej skomplikowanych relacji między samą Chyłką i Zordonem, rzucających nowe światło na ich wiarygodność w oczach czytelników. O ile w "Kasacji" widziało się jeszcze przed oczami tę energiczną Joannę Chałkę i lekko ciamajdowatego przy niej Kordiana Oryńskiego, tak tutaj te postacie są parodiami samych siebie. Trudno chwilami uwierzyć w ich świat , w relacje między nimi. Relacje - co warto podkreślić - niesamowicie toksyczne i dziwaczne jednocześnie. To co Chyłka wyprawia z Zordonem w mojej opinii jest materiałem na osobną sagę osadzoną w klimacie horroru: granica między błyskotliwym poczuciem humoru, a brakiem ogłady niekiedy rzuca się w oczy, i przypomina syndrom Sztokholmski - warto jednak pamiętać, że świat prawników jest hermetyczny, a oni sami często porozumiewają się w sposób właściwy dla tej grupy zawodowej, co Remigiusz Mróz w interesujący sposób przedstawia w "Oskarżeniu".
Intryga kryminalna tym razem nie porywa tak mocno jak w poprzednim tomie tak i tutaj Mróz ewidentnie przedobrzył. Rozwiązanie ponownie nie mogło przyjść w "normalny" sposób i tutaj - aby w ogóle do niego doszło - zaangażowano bohatera znanego już z poprzednich tomów.

I jeszcze słowo na temat samego zakończenia: o ile w poprzednich tomach stanowiły one zawsze mocny punkt, o tyle tym razem, autor wchodzi w romans z czytelnikiem, konstruując takie zakończenie omawianej historii, że niemal namacalnie stanowi ono obietnice kolejnego tomu, nic nie jest jasne, wszystko dopiero się okaże.

Lubię twórczość Remigiusza Mroza, potrafię jednak podejść do niej krytycznie: "Oskarżenie" w moich oczach zasługuje na 4 gwiazdki, poprzednie części rozbudziły mój apetyt i trudno sobie wyobrazić, aby czytelnik sięgał po kolejne tomy tej sagi omijając jej niektóre części, stąd dobrze, że ten poziom jest wciąć równy - Panie Mróz czekamy jednak na więcej!

Jakiś czas temu głośno o zrobiło się o sprawie Tomka Komendy: człowieka, który przez dwie dekady siedział niesłusznie skazany w zakładzie karnym. Historia ta wstrząsnęła opinią publiczną, doczekała się również ekranizacji filmowej, co tylko pokazuje jak mocno opisywana sprawa wbija się w świadomość naszego społeczeństwa.

Trudno nie odnieść wrażenia, że Remigiusz Mróz pełnymi garściami czerpie z bieżących wydarzeń, nie inaczej było przy okazji "Inwigilacji" gdzie motywem napędzającym akcje były podejrzenia o terroryzm i kontakty z tzn. Państwem Islamskim, podobnie jest również przy okazji "Oskarżenia", gdzie uważni czytelnicy, śledzący bieżące wydarzenia polityczno - społeczne znajdą szereg konotacji dla sprawy ze wspomnianym na wstępie Tomkiem Komendą.

Po tym nieco przydługawym wstępie, pozwolę sobie przejść do meritum: i tak oto w najnowszej powieści Remigiusza Mroza tłem dla opisanych wydarzeń jest sytuacja sprzed czterech lat: pod Warszawą zamordowano czterech chłopców, których - jak się wydaje - zabójca został ujęty i skazany. Zabrane przez właściwie w tym zakresie służy dowody nie pozostawiały złudzeń: winnym tej strasznej zbrodni był człowiek mocno w przeszłości związany z ruchem Solidarności. Po upływie czterech lat główna bohaterka powieści, Joanna Chyłka dostaje niespodziewaną wiadomość, której autorem jest żona skazanego: treść tej wiadomości wyraźnie i jednoznacznie wskazuje na niewinność jej męża oraz polityczny charakter całej sprawy. Wrażenie to potęguje rychła śmierć kobiety, krótko po nadaniu wiadomości, co stanowi impuls dla samej Chyłki aby mocniej pochylić się nad okolicznościami tej sprawy. Szybko okazuje się, że materiał genetyczny jednej z ofiar zostało znalezione w miejscu innego przestępstwa. A dobrze znany z poprzednich części cyklu Kordian Oryński nie wiedzieć czemu jest powiązany z tą sprawą i to mocniej, niż czytelnik mógłby na początku przypuszczać.

Istotną zmianą w stosunku do poprzednich części cyklu jest skierowanie uwagi na samych bohaterów: to o nich jest tutaj najwięcej, to oni są najważniejsi co wcale nie było takie oczywiste w poprzednich częściach, gdzie autor wyraźnie postawił na sensację pełną zwrotów akcji. Historia kryminalna znika na pewien czas z horyzontu zdarzeń w przedstawionej historii, wraca później, gdy autor niejako rozprawia się z coraz bogatszym zżyciem wewnętrznym przedstawionych bohaterów. Zaskakujące, prawda? W tej części najmocniej widać, że to prawniczy duet jest tutaj najważniejszy, a nie sprawy jakimi się zajmują. Oni sami są tacy jak zawsze - błyskotliwi, ironiczni i z wyrazistym charakterem. Być może Remigiusz Mróz doszedł do wniosku, że pomysły na kolejne historie tej dwójki są niewyczerpane, a on sam potrzebuje dla ich rozwinięcia najpierw przybliżyć postać samych bohaterów czytelnikowi?
"Oskarżenie" to powieść, do której fani Remigiusza Mroza przysiądą tak czy inaczej, sami wiecie: twórczość tego faceta kocha się albo zupełnie nienawidzi.

Z pozoru - wszystko do czego przyzwyczaił nas Mróz - jest na swoim miejscu: nierealna intryga, zadziorni bohaterowie i wbijające w fotel zakończenie. Jednak to wszystko nie działa już tak dobrze jak w poprzednich częściach, nie porywa. Osobiście po lekturze "Oskarżenia" czułam ogromny niedosyt.... który jednak z czasem przerodził się w satysfakcję, książka ta bowiem stanowi preludium dla kolejnych części, będąc niejako nowym rozdziałem w całej historii o Joannie Chylce: dość powiedzieć, że zaawansowana ciąża głównej bohaterki zmienia ją samą i wymaga o czytelnika też otwartego umysłu na to kim staje się na naszych oczach do tej pory wredna i zupełnie niesympatyczna Chyłka. W niektórych momentach naprawdę dobrze się bawiłam - wybuchałam śmiechem, sypałam przekleństwami w głowie. Mimo to, mam wrażenie, że ta książka została nieco rozciągnięta. Bardzo lubię postać Joanny Chyłki, chociaż ona sama budzi w moich znajomych dość ambiwalentne uczucia: inne światło jakie rzuca omawiana część na główną bohaterkę jest w moich oczach dodatkową wartością i polecam każdemu, kto zna jej losy z poprzednich części i chce sięgnąć po kolejne: "Oskarżenie" to ksiązka , która wiele zmienia dla dalszego biegu akcji;-)

Zostawiam 4,5 gwiazdki!