Ona coś knuje

Całą historię ciągnie na swoich barkach babcia Jenn - Evelyn. Babcia to absolutna gwiazda. Jest bezczelna, zabawna i ma w głębokim poważaniu wszelkie zakazy i nakazy. Lekarz zabrania pić -dajcie mi wódkę, zabrali mi prawko -patrzcie jak jadę na drugi koniec kraju. I właśnie ta jej nieokiełznana energia sprawia, że trudno oderwać się od tej książki.

Książka zyskuje jednak prawdziwą głębię dopiero wtedy, gdy zaczynamy poznawać przeszłość Evelyn – szczególnie jej historię z lat 50. Historia młodej Evelyn to opowieść o burzliwej, intensywnej miłości, która nie miała szans rozwinąć się tak, jak powinna. W realiach lat 50., gdzie od kobiet oczekiwano podporządkowania i życia według określonego schematu, jej uczucia i decyzje nie mogły wybrzmieć w pełni. To czas wyborów podejmowanych pod presją, których konsekwencje ciągną się za nią przez dekady.

Te fragmenty są odsłaniane stopniowo, jak kawałki układanki. Z każdą kolejną historią czytelnik zaczyna rozumieć, że dzisiejsza Evelyn – odważna, i niepokorna jest efektem tamtych doświadczeń. Jej potrzeba wolności, ignorowanie zasad i życie „po swojemu” to nie kaprys, ale próba odzyskania tego, co kiedyś musiała poświęcić.

Autorka obok przebojowej Evelyn pokazuję Jennę (jej wnuczkę) w bardzo konkretnym momencie życia – tuż po rozwodzie, kiedy wszystko, co wydawało się stabilne i poukładane, nagle przestaje istnieć. Na początku Jenna jest wycofana i bierna – pozwala, by inni (w tym babcia) podejmowali decyzje za nią. Zgadza się na podróż bardziej z braku pomysłu niż z chęci przeżycia czegoś nowego.

Pod wpływem Evelyn – jej odwagi, bezczelności i totalnego ignorowania opinii innych – Jenn zaczyna się powoli zmieniać. Najpierw obserwuje, potem zaczyna zadawać pytania, aż w końcu sama zaczyna działać. To nie jest nagła metamorfoza, tylko proces: pełen wątpliwości, cofania się o krok i małych przełomów.

To wzruszająca i ciepła opowieść, która mimo swojej lekkości potrafi naprawdę poruszyć. Nie ma tu wielkich dramatów, a jednak emocje są bardzo prawdziwe – momentami ściskają za serce, a chwilę później wywołują uśmiech. To jedna z tych historii, które czyta się spokojnie, ale zostają w głowie na długo.