Moskwa 1612

Litewski dowódca postanowił zaangażować polską piechotę dowodzoną przez Grajewskiego do szturmu na cerkiew. Wsparcie to zostało wzmocnione przez Zborowskiego, który zebrał do tego dodatkowo Kozaków zaporoskich. Akcja ta została dostrzeżona przez oddziały piechoty Niewiarowskiego, które znajdowały się w cerkwi św. Grzegorza na Jandowie. Piechota szybko pokonała dystans dzielący te dwie świątynie, wynoszący około 750 metrów, i wsparła atak od północnej strony. Obrona ze strony Kozaków dowodzonych przez Siergieja Łońskiego, broniących cerkwi św. Klemensa i przyległych obwarowań, nie zdołała odeprzeć przeważających sił wroga.Zdobycie Moskwy przez siły polsko-litewskie w październiku 1612 roku było konsekwencją porozumienia zawartego przez hetmana koronnego Stanisława Żółkiewskiego z moskiewskimi bojarami, w której ustalono, że królewicz Władysław zostanie carem. Oddziały Rzeczpospolitej miały stanowić główny filar utrzymania postanowień tego układu, pełniąc rolę garnizonu w Moskwie. To właśnie regularne dostawy posiłków były kluczowe dla ich efektywnego działania. Pod koniec lata i na początku jesieni 1612 roku hetman litewski Jan Karol Chodkiewicz podjął próbę dostarczenia garnizonowi żywności, jednak jego misja zakończyła się niepowodzeniem. Po wycofaniu się hetmana od murów Kremla sytuacja garnizonu stała się dramatyczna. Brak żywności doprowadził do przypadków kanibalizmu oraz osłabienia dyscypliny w szeregach obrońców. W rezultacie, na początku listopada, oddziały polsko-litewskie, które przez dwa lata dzielnie broniły Kremla, zostały zmuszone do kapitulacji.