Moje epitafium

Mascha Kalko, niemiecka poetka pochodzenia żydowskiego, przyszła na świat niedaleko Chrzanowa w 1907 roku. Jej twórczość zyskała uznanie w Berlinie pod koniec lat 20. XX wieku, kiedy to jej poezje zaczęto publikować w prasie, szybko zdobywając popularność. Uwieńczeniem tego sukcesu było wydanie dwóch tomików wierszy, które zapewniły jej miejsce w literackiej bohemie tamtych czasów.Pierwszy tom jej poezji ukazał się w 1933 roku. Zaledwie rok po wydaniu kolejnego zbioru Kalko została objęta zakazem publikacji i usunięta ze związku pisarzy. W obliczu nasilających się represji, zdołała w porę opuścić Niemcy, emigrując z drugim mężem i synem do Stanów Zjednoczonych.Mimo trudów emigracji, Kalko nie zapomniała o swojej ojczyźnie i języku niemieckim. Powróciła do Berlina, choć nie na stałe, w połowie lat 50. Jej przedwojenne utwory zostały wówczas ponownie wydane i entuzjastycznie przyjęte, co zapewniło im trwałe miejsce w niemieckiej poezji, wpisując je w nurt zapoczątkowany przez Heinricha Heinego.Ostatecznie Kalko osiedliła się w Izraelu, nieustannie tęskniąc za Europą i Niemcami. Zmarła w Zurychu, gdzie została pochowana na żydowskim cmentarzu, pozostawiając po sobie znaczący dorobek literacki.