Miecz przeznaczenia. Wiedźmin. Tom 2

“Miecz przeznaczenia” autorstwa Andrzeja Sapkowskiego to druga książka z serii Wiedźmin, która składa się z kolejnego zbioru opowiadań. Tym razem jesteśmy świadkami wielu eskapad Geralta z Rivii i jego wieloletniego przyjaciela, Jaskra. Chociaż zbiór ten nie jest tak pełen akcji ani tak mroczny jak jego poprzednik, to nadal jest to bardzo przyjemna lektura, która zagłębia się w złożony świat i charakter Wiedźmina.

Otwarcie “Miecza przeznaczenia” ponownie wprowadza Geralta w misję polowania na potwory, która jest jego jedynym celem jako wiedźmina. Historia podąża za Geraltem, który obserwuje, jak mieszkańcy miasteczka zabijają smoka. Chociaż Geralt jest związany wiedźmińskim kodeksem, by nie zabijać inteligentnych stworzeń, wciąż podróżuje, by zobaczyć, jak rozwijają się wydarzenia.

Ogólnie rzecz biorąc, każda z tych historii bardzo mi się podobała. Mimo że momentami pisarstwo było powtarzalne, nadal z zainteresowaniem obserwowałam rozwój każdej sceny. Niektóre opowiadania straciły impet w środkowej części, wydawały się zbyt długie, ale bardzo podobało mi się, jak każde z nich kończyło się małymi zwrotami akcji, które naprawdę spajają narrację. Moim ulubionym opowiadaniem był "Miecz przeznaczenia", który w końcu przedstawił postać Ciri! Wiele słyszałam o Ciri od fanów gry na konsolę, więc z niecierpliwością oczekiwałam jej przybycia. Nie zawiodła mnie, pokochałam jej ognisty, ale niewinny temperament i nie mogę się doczekać, by zobaczyć, jak jej historia rozwinie się w kolejnych tomach.

Uważam, że ten tom to raczej lekka rozrywka, szczególnie w historiach, w których dominuje Jaskier. Nie był to aspekt negatywny, ale zajęło mi trochę czasu, by się do tego przyzwyczaić. Jaskier jest cudownie zabawną postacią; jest typowym "bezczelnym kapusiem", otwarcie lubieżnie zachowującym się wobec kobiet i nieustannie przechwalającym się, jak wielkim jest poetą! Bardzo mnie bawił kontrast między bardziej oschłą i stoicką naturą Geralta a bezczelnością Jaskra. Świetnie się między sobą przekomarzali, a moja miłość do przekomarzania się nigdy nie ustaje! Doceniam również to, że Jaskier był jedynym prawdziwym przyjacielem Geralta, co było bardzo chwytające za serce..

Zazwyczaj nie jestem jedną z osób, które wciągają się w romantyczne dramaty w książkach, osobiście lubię romans, kiedy nie jest na pierwszym planie, kiedy powoli dusi się w tle, dając pierwszeństwo bardziej epickiej fabule. Jednak w “Mieczu przeznaczenia” naprawdę podobała mi się relacja między Yennefer a Geraltem. Oboje byli postaciami, które inni natychmiast znienawidzili z powodu ich statusu jako Wiedźmina, a Yennefer jako czarodziejki, i z tego powodu oboje byli podobni w swojej samotności. Jako wiedźmin Geralt powinien być pozbawiony wszelkich emocji, to coś, co zostaje wyeliminowane podczas mutacji, ale w tej książce widzimy, że w przypadku Geralta tak nie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o Yennefer. Choć może tego nie akceptować, w jego charakterze głęboko zakopane są uczucia współczucia, dobroci, a nawet miłości.

Z drugiej strony, w tej książce widzimy, jak zmienna jest Yennefer - manipulująca, impulsywna i dość wyzwolona seksualnie. Podobało mi się to w niej, jest postacią silną i nieprzewidywalną, co sprawiło, że jej sceny były jeszcze bardziej zabawne i intrygujące. Ambicje i cele Yennefer zawsze brały górę nad uczuciami, jakie żywiła do Geralta, dlatego ich spotkania zawsze były pełne napięcia. Naprawdę współczułam Geraltowi, chciałam, żeby miał miłość i towarzystwo, i chociaż wydawał się być trochę jak magnes na kobiety, chciałam, żeby był z Yennefer i z nikim innym. Kilku przyjaciół, którzy grają w Wiedźmina, powiedziało mi, że pojawi się kolejne zainteresowanie miłością, gdy wprowadzona zostanie postać Triss, więc nie mogę się doczekać, by ją poznać i być może zmienić zdanie! Jak już mówiłam, za bardzo wciągnęłam się w ten dramat!

Jeśli tak jak ja, jesteś nowy w świecie Wiedźmina, to polecam przeczytanie tego tomu, ponieważ poznasz wnikliwe tło tych cudownie skomplikowanych postaci. Następną książką w serii jest Krew elfów, która będzie pierwszą pełnowymiarową powieścią o Wiedźminie. Jestem zarówno podekscytowana, jak i zdenerwowana, ponieważ przyzwyczaiłam się do krótkich opowiadań i mam nadzieję, że powieści będą równie wciągające. Zobaczymy!

Nie jestem fanką pama Sapkowskiego jako osoby, ale pisarzem jest doprawdy świetnym. Język, klimat, postaci - tu po prostu wszystko gra! Po przeczytaniu opowiadań, zrozumiałam wreszcie sens tak chaotycznego przedstawienia historii w pierwszym sezonie Netflixowego Wiedźmina. Bo te opowiadania właśnie takie są - chaotyczne i niedopowiedziane.
Doszłam nawet do wniosku, że serial, choć na pierwszy rzut oka ciężki do rozgryzienia, i tak jest o wiele bardziej zorganizowany niż pierwsze dwie książki. Dzięki nim dostrzegłam również główny problem dialogów polskiej filmowej/serialowej wersji Wiedźmina. Twórcy za bardzo starali się przełożyć prozę na ekran. A dosłowne cytaty z książek, które na kartce wyglądają dobrze, bez dostosowania ich do konkretnych scen, brzmią po prostu śmiesznie w ustach aktorów. Powieść to nie scenariusz... Czekam z niecierpliwością na rozwój tej historii w kolejnych tomach.

"Lepiej zaliczać się do niektórych, niż do wszystkich" - Andrzej Sapkowski, "Krew elfów"

„Miecz przeznaczenia” to zbiór opowiadań o Geralcie z Rivii, który czyta się bardzo przyjemnie, nawet jeśli nie jest się zapalonym fanem fantasy. Autor ma lekki styl, dużo humoru i świetne dialogi, dzięki czemu świat Wiedźmina wydaje się żywy i wiarygodny.

Bardzo podobało mi się to, że każda historia jest inna, ale wszystkie łączą się w spójną całość.

Emocji jest tu więcej niż w „Ostatnim życzeniu”, a sam Geralt staje się bardziej ludzki. Widać jego wątpliwości, zmęczenie i potrzebę bliskości, choć rzadko się do tego przyznaje.

„Miecz przeznaczenia” to książka, która bawi, wzrusza i zmusza do myślenia. Nie trzeba znać całej sagi, żeby ją polubić, ale po lekturze łatwo nabrać ochoty na sięgnięcie po kolejne części. Dla mnie to bardzo dobra, wciągająca lektura.

Ps: No i w końcu mamy troszeczkę więcej czasu na Jaskra. Moim zdaniem powinien pojawiać się bardzo, bardzo często 😂😄

“Miecz przeznaczenia” autorstwa Andrzeja Sapkowskiego to druga książka z serii Wiedźmin, która składa się z kolejnego zbioru opowiadań. Tym razem jesteśmy świadkami wielu eskapad Geralta z Rivii i jego wieloletniego przyjaciela, Jaskra. Chociaż zbiór ten nie jest tak pełen akcji ani tak mroczny jak jego poprzednik, to nadal jest to bardzo przyjemna lektura, która zagłębia się w złożony świat i charakter Wiedźmina.

Otwarcie “Miecza przeznaczenia” ponownie wprowadza Geralta w misję polowania na potwory, która jest jego jedynym celem jako wiedźmina. Historia podąża za Geraltem, który obserwuje, jak mieszkańcy miasteczka zabijają smoka. Chociaż Geralt jest związany wiedźmińskim kodeksem, by nie zabijać inteligentnych stworzeń, wciąż podróżuje, by zobaczyć, jak rozwijają się wydarzenia.

Ogólnie rzecz biorąc, każda z tych historii bardzo mi się podobała. Mimo że momentami pisarstwo było powtarzalne, nadal z zainteresowaniem obserwowałam rozwój każdej sceny. Niektóre opowiadania straciły impet w środkowej części, wydawały się zbyt długie, ale bardzo podobało mi się, jak każde z nich kończyło się małymi zwrotami akcji, które naprawdę spajają narrację. Moim ulubionym opowiadaniem był "Miecz przeznaczenia", który w końcu przedstawił postać Ciri! Wiele słyszałam o Ciri od fanów gry na konsolę, więc z niecierpliwością oczekiwałam jej przybycia. Nie zawiodła mnie, pokochałam jej ognisty, ale niewinny temperament i nie mogę się doczekać, by zobaczyć, jak jej historia rozwinie się w kolejnych tomach.

Uważam, że ten tom to raczej lekka rozrywka, szczególnie w historiach, w których dominuje Jaskier. Nie był to aspekt negatywny, ale zajęło mi trochę czasu, by się do tego przyzwyczaić. Jaskier jest cudownie zabawną postacią; jest typowym "bezczelnym kapusiem", otwarcie lubieżnie zachowującym się wobec kobiet i nieustannie przechwalającym się, jak wielkim jest poetą! Bardzo mnie bawił kontrast między bardziej oschłą i stoicką naturą Geralta a bezczelnością Jaskra. Świetnie się między sobą przekomarzali, a moja miłość do przekomarzania się nigdy nie ustaje! Doceniam również to, że Jaskier był jedynym prawdziwym przyjacielem Geralta, co było bardzo chwytające za serce..

Zazwyczaj nie jestem jedną z osób, które wciągają się w romantyczne dramaty w książkach, osobiście lubię romans, kiedy nie jest na pierwszym planie, kiedy powoli dusi się w tle, dając pierwszeństwo bardziej epickiej fabule. Jednak w “Mieczu przeznaczenia” naprawdę podobała mi się relacja między Yennefer a Geraltem. Oboje byli postaciami, które inni natychmiast znienawidzili z powodu ich statusu jako Wiedźmina, a Yennefer jako czarodziejki, i z tego powodu oboje byli podobni w swojej samotności. Jako wiedźmin Geralt powinien być pozbawiony wszelkich emocji, to coś, co zostaje wyeliminowane podczas mutacji, ale w tej książce widzimy, że w przypadku Geralta tak nie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o Yennefer. Choć może tego nie akceptować, w jego charakterze głęboko zakopane są uczucia współczucia, dobroci, a nawet miłości.

Z drugiej strony, w tej książce widzimy, jak zmienna jest Yennefer - manipulująca, impulsywna i dość wyzwolona seksualnie. Podobało mi się to w niej, jest postacią silną i nieprzewidywalną, co sprawiło, że jej sceny były jeszcze bardziej zabawne i intrygujące. Ambicje i cele Yennefer zawsze brały górę nad uczuciami, jakie żywiła do Geralta, dlatego ich spotkania zawsze były pełne napięcia. Naprawdę współczułam Geraltowi, chciałam, żeby miał miłość i towarzystwo, i chociaż wydawał się być trochę jak magnes na kobiety, chciałam, żeby był z Yennefer i z nikim innym. Kilku przyjaciół, którzy grają w Wiedźmina, powiedziało mi, że pojawi się kolejne zainteresowanie miłością, gdy wprowadzona zostanie postać Triss, więc nie mogę się doczekać, by ją poznać i być może zmienić zdanie! Jak już mówiłam, za bardzo wciągnęłam się w ten dramat!

Jeśli tak jak ja, jesteś nowy w świecie Wiedźmina, to polecam przeczytanie tego tomu, ponieważ poznasz wnikliwe tło tych cudownie skomplikowanych postaci. Następną książką w serii jest Krew elfów, która będzie pierwszą pełnowymiarową powieścią o Wiedźminie. Jestem zarówno podekscytowana, jak i zdenerwowana, ponieważ przyzwyczaiłam się do krótkich opowiadań i mam nadzieję, że powieści będą równie wciągające. Zobaczymy!