Miasto Mgieł

Kryminał Śmielaka pochłania jak tytułowa mgła!
Sandomierz uwielbiam a autor zrobił miastu taki klimat swoimi opisami, że mucha nie siada (aż zachciało się odwiedzić je jesienią a nie latem). Wątek z legendami o Sandomierskich wampirach był genialnym pomysłem na grunt dla seryjnych morderstw! Polubiłam komisarza Kowalskiego, ale moim ulubieńcem zdecydowanie jest profesor Szorca!
Kryminał duszny, klimatyczny, wciągający i dający spełnienie swym zakończeniem!

„Grobowce bliskich to sklepy ze wspomnieniami, do których wpuszczani są jedynie ci, którzy pamiętają”

Morderca widmo. Pojawia się znikąd. Zabija i znika. Nie wiadomo skąd przyszedł, nie wiadomo gdzie odszedł. Nieuchwytny. Jak zjawa. Jak duch. Jak wampir. Miejska legenda z zamierzchłych czasów powstaje z martwych.
Pradawne wierzenia osnute mgłą. Jak całe miasto.
Kara boska zsyłana na mieszkańców.
Oni żyją na granicy lęku i prawdy.
A on zabija bez emocji i wyrzutów sumienia.
Drzemie w nim jedynie strach przed konsekwencjami.

Jest i on. Bruno. Policjant z krwi i kości. Wciąż niepogodzony z własną stratą. Jednak walczy o sprawiedliwość.
Postać wampira poddana w wątpliwość. Bo bać należy się żywych, nie martwych. Jednak coś z tej legendy zasiało ziarenko niepewności.

Mglisty Sandomierz, który koloryzują jedynie
iście cudowne riposty policjanta z panią prokurator.
Każdy w tym mieście się zna. Każdy ma swoje tajemnice, skrzętnie ukrywane przed innymi. Ciche, spokojne miasto nad Wisłą. Szykujące się do odpoczynku po szalonym czasie turystów. Zmącone znalezionymi ludzkimi szczątkami. A potem on. Wampir. Czy te morderstwa się łączą? Czy Bruno trafi na właściwy trop...

Autor zabiera nas w daleką podróż. Podróż do przeszłości sandomierskiej ziemi. To tam działy się dziwne rzeczy. Na granicy absurdu i braku człowieczeństwa, a jednak legendy mają w sobie ziarenko prawdy. Które kiełkują w sercu człowieka.

Podobała mi się ta podróż ❤️