Martwy sezon

Dwanaście opowiadań, każde inne, a jednak splecione tym samym, lekko mrocznym tonem. Agatha Christie po raz kolejny udowadnia, że nie potrzeba krwi ani pościgów, by zbudować prawdziwe napięcie. Wystarczy subtelny gest, cień podejrzenia, jedno niedopowiedziane słowo.

Martwy sezon to powrót do klasycznego kryminału – chłodnego, przenikliwego, osadzonego w codzienności, w której zbrodnia staje się lustrem ludzkiej natury. Nie ma tu fajerwerków, są za to małe niepokoje i to charakterystyczne dla Christie wrażenie, że coś czai się tuż za drzwiami.
Dla mnie to kwintesencja tego, co w jej pisaniu najcenniejsze: logika, nastrój i elegancja zbrodni, która nigdy nie traci klasy. To książka, którą najlepiej smakować powoli — jedno opowiadanie wieczorem, w ciszy, przy ciepłym świetle lampy i kubku herbaty.
Zbiór jest spójny, przemyślany, zbudowany z drobnych niuansów i emocji. Z każdym kolejnym tekstem coraz wyraźniej czuć, jak Christie igra z naszymi przyzwyczajeniami – prowadzi nas przez labirynt ludzkich słabości i małych, codziennych przewinień. Kiedy wydaje się, że wszystko już wiemy, że rozwiązanie jest tuż przed nami, nadchodzi ostatnia strona i… znów dajemy się zwieść.

Martwy sezon przypomniał mi, za co tak bardzo cenię Agathę Christie – za klimat angielskiej prowincji, za nieomylną logikę jej detektywów, ale przede wszystkim za to, że potrafi odnaleźć zło w najbardziej spokojnych miejscach. To idealna lektura na jesień-klasyczna, elegancka i niepokojąca w najlepszym znaczeniu tych słów.