Lekcje udawania

Bardzo fajny, lekki i intrygujący romans. Idealny na zastój czytelniczy. Książkę przeczytałam w jeden wieczór. Polecam dla kogoś kto szuka czegoś prostego i przyjemnego do przeczytania.

“Lekcje udawania”

[współpraca reklamowa @youandyabooks]

Kiedy zobaczyłam zapowiedź tej książki, pomyślałam: o, coś dla mnie. Enemies to lovers, fake dating, kampusowy klimat, zakazany romans z wrogiem jej brata - brzmi cudownie, prawda? Tyle że w praktyce… jedyną „fake” rzeczą w tej historii okazała się sama książka.

Najzabawniejsze (albo absurdalne) jest to, że cały problem fabuły zaczyna się od tego, że bohaterka postanawia zemścić się na bracie z błahego powodu. A najlepszym sposobem na tę zemstę okazuje się… udawany związek z jego największym wrogiem. Owacje na stojąco, proszę.

Od niemal samego początku miałam do tej książki uraz.
Dlaczego?

Otóż książka jest rzekomo fanfikiem HP. Więc jakim cudem Hermiona (bo ewidentnie nią miała być) zostaje przymuszona do nauki z kimś innym, bo nie radzi sobie ze statystyką? Prawdziwa Hermiona zrobiłaby wszystko, żeby poradzić sobie sama. Do tego Dylan przypominał mi Harry’ego, a brat głównej bohaterki Malfoya… i tak, wiem, że nie wszystko musi być dosłowne, ale… Nie, bez dodatkowego komentarza.

Główni bohaterowie:
Athalia - dorosłe dziecko przekonane, że świat kręci się wokół niej.
Dylan - sympatyczny, ale nijaki. Jego perspektywa mogłaby uratować tę historię.

Chciałabym napisać, że relacja głównych bohaterów była urocza, ale… nie była. Ich związek wydawał się wymuszony (chociaż nic dziwnego, skoro to fake dating, prawda?), a motyw „enemies” ponownie wciśnięty na siłę.

Wątków było sporo, ale żaden nie został dobrze rozwinięty. Brat bohaterki znika na większość książki, przyjaciółka jest dziwna i kompletnie niezrozumiała, a fabuła… dryfuje bez celu.

Największym zaskoczeniem było to, że książka reklamowana jako młodzieżowa jest pełna przekleństw i opisowych scen zbliżeń. Czy to norma w młodzieżówkach?

Chciałabym powiedzieć, że warto po nią sięgnąć, ale… nie byłoby to prawdą. „Lekcje udawania” to historia bez zaskoczeń, emocji, napięcia i bohaterów z charakterem. Zostało tylko udawanie… i to niezbyt przekonujące.

Jedyna lekcja, jaką wyniosłam z tej książki? By nie żyć w cieniu i nie spełniać cudzych oczekiwań.