Księga złudzeń

Emil Cioran, wybitny rumuńsko-francuski literat i myśliciel, opublikował swoją drugą książkę w Bukareszcie w 1936 roku. To dzieło młodego, 25-letniego autora, który zaledwie dwa lata wcześniej zasłynął debiutem "Na szczytach rozpaczy", a w 1937 roku wzbudził kontrowersje "Świętymi i łzami". Cioran, będąc w tym czasie nauczycielem w Braszowie, wkrótce udał się na stypendium do Francji, gdzie po wojnie tworzył wyłącznie w języku francuskim. Ta lingwistyczna zmiana wpłynęła na jego styl twórczy. "Księga złudzeń" jest przykładem jego wczesnej poetyki, której intensywność emocjonalna i różnorodność formy są godne uwagi. Tom ten ukazuje spektrum emocji, od ironii po patos, a formy wyrazu rozciągają się od modlitwy przez poetyckie eseje po precyzyjny aforyzm, zapowiadający późniejsze prace Ciorana. Tematycznie dzieło obraca się wokół zagadnień takich jak wiara, mistyka, świętość, cierpienie i życie. W środku filozoficznych rozważań autor, będący absolwentem Uniwersytetu w Bukareszcie, podejmuje krytykę filozofii akademickiej w tekście "Skończyć z filozofią", dając wyraz niezależności intelektualnej. Cioran tworzy skomplikowaną, niełatwą do uchwycenia własną filozofię, która jest mistyczna, pesymistyczna, lecz zarazem afirmująca życie, pełna paradoksów i buntowniczości.