Żółwie aż do końca

Jestem świeżo upieczoną fanką Johna Greena, ponieważ odkryłam „Żółwie aż do końca” krótko po jego wydaniu i od tego czasu przeczytałam wszystkie książki Johna Greena, jakie znalazłam używane na skupszopie. Muszę przyznać, że kiedy po raz pierwszy ujawniono szczegóły dotyczące tej książki, nie byłam pod wrażeniem. Zarówno tytuł, jak i okładka nie robiły na mnie wrażenia, a opis tylko mnie zmylił. W dodatku cały czas zadawałam sobie pytanie, czy to w ogóle możliwe, żeby autor przebił „Szukając alaski”. Z radością informuję, że John Green nie tylko zrobił to ponownie, ale jest to jego najlepsze dzieło do tej pory. W stu procentach mi się podobało

Jak głosi opis książki, Daisy zwraca się o pomoc do swojej przyjaciółki Azy, aby rozwiązać zagadkę zbiegłego miliardera Russella Picketta. Ale ta historia to oczywiście o wiele więcej niż tylko to. Płynnie łączy życie dwóch najlepszych przyjaciółek, które mają szalenie odmienne osobowości. Aza, nasza główna bohaterka, jest osobą cierpiącą na OCD/lęki i w związku z tym jest głównie pochłonięta swoim własnym życiem. Z kolei Daisy jest ekstrawertyczką i bardzo pogodną osobowością. Ich przyjaźń jest wyjątkowa i niezwykła. Muszę przyznać, że były momenty, kiedy Daisy była naprawdę niemiła i niegrzeczna. Ale z drugiej strony, cokolwiek to jest i jakkolwiek jest - ich przyjaźń jest wielka. W książce pojawiło się sporo dodatkowych postaci, takich jak Davis, Mychal i mama Azy. Każda z nich na swój sposób wzbogaca fabułę i poświęcono im wystarczająco dużo uwagi. Zostały one na tyle dobrze rozwinięte, że czytelnicy zainteresowali się również ich postaciami.

W niektórych momentach przytłaczały mnie "spirale myślowe" Azy. Były one jednocześnie frustrujące i intrygujące. Frustrowały, ponieważ odrywały Azę od wszystkiego innego, co się działo. Nie zawsze też od razu udawało mi się wychwycić ich przyczyny. Ale również intrygujące, ponieważ były to momenty, które naprawdę odzwierciedlały, jak to jest mieć do czynienia z chorobą psychiczną

„Pamiętasz swoją pierwszą miłość, ponieważ ona pokazuje ci, udowadnia, że potrafisz kochać i być kochana; że nic na tym świecie nie jest zasłużone oprócz miłości, że to poprzez miłość, i dzięki niej, rozwija się twoja osobowość.”

W pisarstwie Johna jest pewna cecha, którą doceniam w każdej z jego powieści, które czytałam. John Irving przeprowadza badania na każdy z tematów, które porusza w swoich powieściach. Wyraźnie widać, że autor poświęca wiele czasu na badania dotyczące różnych innych dziedzin. Te rzeczy nie tylko czynią opowiadanie interesującym, ale także dostarczają czytelnikom pewnej wiedzy.

Dyskusja i postacie, sposób pisania, opisy, wyjaśnienia, zakłopotanie - wszystko to było tak prawdziwe i tak wiele dla mnie znaczyło, przemawiało, gdy nie byłam pewna, jakich słów użyć. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek przeczytam książkę, która uderzyła we mnie w taki sposób, jak ta, i naprawdę się dzięki niej zmieniłam.

Podsumowując, „Żółwie aż do końca” to wnikliwe spojrzenie na życie nastolatki cierpiącej na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Wszystko w tej powieści brzmi autentycznie i prawdziwie. Dziękuję Johnowi Greenowi za wykorzystanie własnych doświadczeń do stworzenia tej jakże ważnej powieści.

„Zamartwianie to właściwe podejście do życia. Życie jest jednym wielki powodem do zamartwiania. „

Stereotypowo wiele osób kojarzy OCD przede wszystkim z obsesyjnym myciem rąk. Tymczasem zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne może przybierać wiele różnych form, a ta książka świetnie to pokazuje 🧠

Nie chcę generalizować, ale mam wrażenie, że tylko osoba, która sama zmaga się z OCD, jest w stanie naprawdę zrozumieć to, przez co przechodzi Aza. Dla innych może wydawać się po prostu męcząca – dokładnie tak, jak momentami postrzega ją Daisy. I właśnie na tym polega problem. Myśli Azy są irracjonalne, a najgorsze jest to, że ona doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Wie, że nie mają sensu. Czy ta świadomość sprawia, że znikają? Niestety nie 💔 To właśnie uważam za najbardziej okrutny aspekt tej choroby. Wiesz, że twoje myśli są nielogiczne, a mimo to twój umysł za wszelką cenę próbuje znaleźć w nich sens. I wtedy wpadasz w spiralę, z której bardzo trudno się wydostać.

Myślisz.
Analizujesz.
A potem zaczynasz analizować własne analizowanie. ♾️

Uważam, że John Green bardzo dobrze przedstawił OCD Azy. Było mi jej po prostu ogromnie żal. Nie dość, że każdego dnia musi walczyć z własnym umysłem, to jeszcze słyszy okrutne słowa od osoby, którą uważa za swoją najlepszą przyjaciółkę.

Bardzo podobało mi się również obserwowanie relacji Azy i Davisa. Przez całą książkę mocno im kibicowałam 🤍 Dodatkowo wątek zaginionego ojca Davisa sprawiał, że historia była jeszcze bardziej angażująca i trudno było się od niej oderwać.

I na koniec jedna myśl. Jeśli podczas czytania czuliście dyskomfort przez natłok myśli Azy, pamiętajcie, że osoby z OCD nie mogą po prostu „zamknąć książki” i sprawić, by te myśli zniknęły. Żyją z nimi każdego dnia. Nie mogą zrobić sobie od nich przerwy ani przeskoczyć do kolejnego rozdziału. Czasami jedyne, co mogą zrobić, to po prostu je przetrwać 💚

Jako fanka Johna Greena moja opinia może być nieobiektywna. Jego myśli przekazywane w książkach są tak przejmujące i prawdziwe, że czuje, że nareszcie ktoś mnie rozumie…

John Green zaskoczył mnie, że jego warsztat nie może być jeszcze lepszy. „Żółwie aż do końca” pozostawiły we mnie wspaniałe wrażenia, i nie wiem, czy potrafię w pełni opisać uczucia, jakie ta książka we mnie wzbudziła. Przede wszystkim zakochałam się w głównej bohaterce, Azie. Cierpi ona na zaburzenie psychiczne, w którym myśli o negatywnych, spiralnych myślach. Chociaż książka skupia się głównie na jej chorobie, to jest też sprawa zaginionego miliardera, za którego wyznaczono wysoką nagrodę w wysokości 100 000 dolarów. Najlepsza przyjaciółka Azy, Daisy, przekonuje ją, by zgłębiła tę tajemnicę, ponieważ Aza przyjaźniła się kiedyś z synem miliardera, Davisem Pickettem.

Naprawdę bardzo podobała mi się historia w „Żółwie aż do końca”. Pokochałam Azę, zrozumiałam jej kłębiące się myśli i były fragmenty, które mocno mnie chwyciły za serce, fragmenty, które sprawiły, że pomyślałam, że może uda mi się przezwyciężyć moje własne problemy ze zdrowiem psychicznym. Dla mnie możliwość odniesienia się do książki i usłyszenia, jak moje myśli odbijają na tle bohaterki, jest częścią tego, co sprawia, że czytanie jest tak terapeutyczne. Największą pochwałę kieruję właśnie w stronę podejścia do problemów zdrowia psychicznego. Jest to coś, co jest o wiele trudniejsze, niż się wydaje, i zbyt często robi się to źle, ale przedstawienie przez Green zaburzeń lękowych jest wręcz doskonałe… Pomijając oczywisty temat krytyki, podobał mi się również aspekt relacji w tej powieści. To nie był tylko zwykły romans, nie tylko przejażdżka na diabelskim młynie, to była prawda i naprawdę szanuję tę szczerość.
Przeczytałem „Żółwie aż do końca” szybciej niż jakąkolwiek inną książkę w tym roku. I nie bez powodu, ponieważ historie Greena - od jego postaci po język i wszystko inne - wciągają mnie w trans, ponieważ Green potrafi w niesamowity sposób sprawić, że naprawdę zależy mi na jego bohaterach i czuję, że jakaś część mnie jest częścią ich. Green jest doskonały w tworzeniu postaci, z którymi wszyscy możemy się identyfikować na tym czy innym poziomie.

Najprawdopodobniej od teraz jest to moja ulubiona książka. Najmocniej wam polecam.

Jestem świeżo upieczoną fanką Johna Greena, ponieważ odkryłam „Żółwie aż do końca” krótko po jego wydaniu i od tego czasu przeczytałam wszystkie książki Johna Greena, jakie znalazłam używane na skupszopie. Muszę przyznać, że kiedy po raz pierwszy ujawniono szczegóły dotyczące tej książki, nie byłam pod wrażeniem. Zarówno tytuł, jak i okładka nie robiły na mnie wrażenia, a opis tylko mnie zmylił. W dodatku cały czas zadawałam sobie pytanie, czy to w ogóle możliwe, żeby autor przebił „Szukając alaski”. Z radością informuję, że John Green nie tylko zrobił to ponownie, ale jest to jego najlepsze dzieło do tej pory. W stu procentach mi się podobało

Jak głosi opis książki, Daisy zwraca się o pomoc do swojej przyjaciółki Azy, aby rozwiązać zagadkę zbiegłego miliardera Russella Picketta. Ale ta historia to oczywiście o wiele więcej niż tylko to. Płynnie łączy życie dwóch najlepszych przyjaciółek, które mają szalenie odmienne osobowości. Aza, nasza główna bohaterka, jest osobą cierpiącą na OCD/lęki i w związku z tym jest głównie pochłonięta swoim własnym życiem. Z kolei Daisy jest ekstrawertyczką i bardzo pogodną osobowością. Ich przyjaźń jest wyjątkowa i niezwykła. Muszę przyznać, że były momenty, kiedy Daisy była naprawdę niemiła i niegrzeczna. Ale z drugiej strony, cokolwiek to jest i jakkolwiek jest - ich przyjaźń jest wielka. W książce pojawiło się sporo dodatkowych postaci, takich jak Davis, Mychal i mama Azy. Każda z nich na swój sposób wzbogaca fabułę i poświęcono im wystarczająco dużo uwagi. Zostały one na tyle dobrze rozwinięte, że czytelnicy zainteresowali się również ich postaciami.

W niektórych momentach przytłaczały mnie "spirale myślowe" Azy. Były one jednocześnie frustrujące i intrygujące. Frustrowały, ponieważ odrywały Azę od wszystkiego innego, co się działo. Nie zawsze też od razu udawało mi się wychwycić ich przyczyny. Ale również intrygujące, ponieważ były to momenty, które naprawdę odzwierciedlały, jak to jest mieć do czynienia z chorobą psychiczną

„Pamiętasz swoją pierwszą miłość, ponieważ ona pokazuje ci, udowadnia, że potrafisz kochać i być kochana; że nic na tym świecie nie jest zasłużone oprócz miłości, że to poprzez miłość, i dzięki niej, rozwija się twoja osobowość.”

W pisarstwie Johna jest pewna cecha, którą doceniam w każdej z jego powieści, które czytałam. John Irving przeprowadza badania na każdy z tematów, które porusza w swoich powieściach. Wyraźnie widać, że autor poświęca wiele czasu na badania dotyczące różnych innych dziedzin. Te rzeczy nie tylko czynią opowiadanie interesującym, ale także dostarczają czytelnikom pewnej wiedzy.

Dyskusja i postacie, sposób pisania, opisy, wyjaśnienia, zakłopotanie - wszystko to było tak prawdziwe i tak wiele dla mnie znaczyło, przemawiało, gdy nie byłam pewna, jakich słów użyć. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek przeczytam książkę, która uderzyła we mnie w taki sposób, jak ta, i naprawdę się dzięki niej zmieniłam.

Podsumowując, „Żółwie aż do końca” to wnikliwe spojrzenie na życie nastolatki cierpiącej na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Wszystko w tej powieści brzmi autentycznie i prawdziwie. Dziękuję Johnowi Greenowi za wykorzystanie własnych doświadczeń do stworzenia tej jakże ważnej powieści.

„Zamartwianie to właściwe podejście do życia. Życie jest jednym wielki powodem do zamartwiania. „