Najdalsza granica

W literaturze poświęconej II wojnie światowej „Najdalsza granica” autorstwa Helmuta Pabsta wyróżnia się swoją wyjątkowością. Zazwyczaj pamiętniki są pisane po zakończeniu wojny i przez tych, którzy przeżyli. Ta książka różni się od innych, ponieważ zawiera niezmienione notatki autora oraz listy pisane podczas jego pobytu na froncie. Szczególnie ważne są listy skierowane do jego przyjaciół oraz rodziców, zwłaszcza do ojca, który również walczył na froncie wschodnim w czasie I wojny światowej. Historia Pabsta jest poruszająca, gdyż nie dane mu było przetrwać wojny; jego życie zakończyło się jesienią 1943 roku w czasie odwrotu między Briańskiem a Rosławlem, w dniu, który w wojskowych raportach określano jako „na froncie bez zmian”.Pamiętniki i listy Pabsta były tworzone pod nadzorem ścisłej cenzury cenzury, co oznacza, że treść nie mogła zawierać licznych szczegółów, takich jak numery jednostek czy dokładne lokalizacje, które były często ukrywane pod inicjałami. Mimo to, z tych fragmentów można zrekonstruować szlak bojowy autora. Helmut Pabst, uczestnik kampanii francuskiej, służył jako podoficer, a następnie podporucznik w 129 pułku artylerii 129 Hesko-Turyńskiej Dywizji Piechoty Wehrmachtu. Pełnił funkcję łącznościowca i obserwatora artyleryjskiego, co oznaczało stałą obecność na pierwszej linii frontu. Jego wojenne drogi na froncie wschodnim prowadziły go od Osowca i Augustowa po Moskwę, z uczestnictwem w strasznym odwrocie zimowym spod Moskwy, walkach na rżewskim występie oraz bitwach pod Jelnią, Briańskiem i na „Linii Hagen”.