Lepiej niż w filmach

Moim pierwszym problemem z tą książką była Liz, główna bohaterka, która była absolutnie irytująca. Styl pisania przypominał typowe „not-like-other-girls” YA romansidło z 2010 roku, co – szczerze mówiąc – z wyjątkiem daty jest dokładnie tym, czym ta książka jest. Od kiedy jej mama zmarła, gdy Liz była mała, bohaterka była obsesyjnie zapatrzona w komedie romantyczne i marzyła o swoim filmowym „happily-ever-after”. Na scenę wkracza Michael – chłopak z sąsiedztwa, w którym zakochała się (i nadal jest zakochana??) w przedszkolu – oraz Wes, irytujący chłopak zza ściany. Jeden z nich ma jej pomóc zdobyć tego drugiego. Już wiesz, dokąd to wszystko zmierza. Szczerze mówiąc, aż bolało patrzeć, jak Liz uparcie leci za Michaelem. I do tego Liz nie widziała go ani z nim nie rozmawiała od podstawówki, ale nadal była w nim zakochana.
Jeszcze gorsze było patrzenie na to, jak powoli izoluje się od wszystkich wokół – oprócz Wesa – i jak większość jej problemów wynikała z braku zamknięcia po śmierci matki. To akurat mogło być naprawdę tragiczne, ale ten wątek został porządnie poruszony dopiero pod koniec książki, a wszystko inne wcześniej było po prostu irytujące. W szczególności jej zachwyty nad Michaelem to było totalne nieporozumienie. Co pięć minut miałam ochotę się skrzywić z zażenowania.

Podsumowując – ta książka miała ogromny potencjał, by być uroczą i ciekawą, lekką historią. Niestety, główna bohaterka sprawia, że ma się ochotę wyrwać sobie włosy i je spalić, nawet jeśli jej love interest jest ludzkim odpowiednikiem waty cukrowej. Szczerze mówiąc, spodziewałam się więcej, zwłaszcza po głównej postaci, ale jeśli jesteś w stanie przymknąć oko na takie rzeczy, to zdecydowanie mogę polecić tę książkę jako słodki, szybki romans – jeśli właśnie czegoś takiego szukasz.

Bohaterowie byli w porządku. Osobiście lubiłam bardziej Wesa niż główną bohaterką bo czasami jej zachowania mnie irytowały, tak samo jak jej podejście do życia i miłości.

Wątek romantyczny mimo tego, że był przewidywalny to miał w sobie wszystko co powinien. Chemia była między nimi strasznie wyczuwalna, co było zdecydowanie na plus.

Niestety moim wielkim minusem było pióro autorki. Miałam nadzieję, ze polubię ją bardziej w książkach dla młodzieży jednak wyszło na to samo jak przy romansach dla dorosłych. Książka była przyjemna ale nie angażowała mnie. Nie przywiązałam się ani do bohaterów ani nie odczułam ich emocji tak jak powinnam. Książka wypadła dość nijako i wiem, że bardzo szybko o niej zapomnę, bo nie wczuwałam się ani w historię ani w problemy bohaterów. To ten moment w którym mam pewność, że powinnam już sobie odpuścić jej twórczość.