Krwawe dziedzictwo

Druga część z serii “Szkarłatna Ćma” jest tak samo dobra, o ile nie lepsza niż pierwsza część. Kristen Ciccarelli trzyma poziom i serwuje nam kolejną powieść pełną intryg, emocji i romansu. Fabuła startuje kilka tygodni po wydarzeniach kończących poprzednią książkę. Rune i Gideon znają już prawdę o sobie i znajdują się w najgorszym możliwym położeniu. Rune, żeby zapewnić pomoc Cressidzie zgadza się na wyjście za mąż za księcia Sorena. Gideon z kolei ma za zadanie zamordować Szkarłatną Ćmę i udowodnić, że jest on lojalny wobec Dobrego Dowódcy. Oczywiście nie jest w stanie spełnić swojego planu, bo gdy tylko widzi Rune jego uczucia odżywają na nowo.

Podoba mi się, że dla odmiany w tej części zamiast manipulować sobą nawzajem, bohaterowie muszą nauczyć się jak współpracować. Niechęci i nienawiści jest między nimi dużo, ale oboje zdają sobie sprawę, że nie są sobie obojętni. Autorka nakreśliła cienką granicę między nienawiścią a pożądaniem, która w pewnym momencie zaczyna się zacierać. Na szczęście Rune szybko zdaje sobie sprawę z błędów, które wcześniej popełniła i stara się je naprawić, co do prostych zadań nie należy. Bohaterowie mają okazję przeprowadzić ze sobą sporo szczerych rozmów, komunikacja działa między nimi znacznie lepiej, choć sekretów i tajemnic nadal nie brakuje. Każdy z nich ma w końcu inny cel, a przede wszystkim inne metody, którymi się kieruje.

Fabuła i sama historia w tej części bardzo mi się podobały. Sceny na statku wyszły świetnie, napięcie między bohaterami można było czuć w każdej interakcji, a iskry dosłownie latały w powietrzu. Tak samo plot twist, który zaserwowała nam autorka zasługuje na uznanie. Oczywiście w pewnym stopniu można się było go spodziewać, ale wciąż jest to ciekawe zagranie. Jak dla mnie fabularnie wszystko ma sens, nie widać luk, a historia toczy się w sposób naturalny.

Gideon i Rune mają naprawdę dużo spraw do przepracowania i mam wrażenie, że dostajemy tutaj przerobiony każdy aspekt, który na to zasługuje. Rune dąży do poznania samej siebie, do odkrycia czego tak naprawdę chce od życia pod tą całą fasadą, którą budowała przez kilka lat. Nie raz przemawia przez nią strach, pragnie wycofać się i uciec, ale koniec końców podejmuje racjonalne i mądre decyzje. Gideon z kolei musi nauczyć się jak żyć w świecie, w którym nie każda czarownica to potwór. Stopniowo coraz bardziej otwiera się na Rune i całkowicie zmienia swoje nastawienie. Naprawdę podoba mi się sposób przedstawienia zmian zachodzących w bohaterach - nic nie dzieje się nagle, proces ten jest stopniowy i pasujący do całej fabuły.

Zakończenie było wypakowane akcją i mam wrażenie, że niektóre wcześniejsze wątki można by skrócić, a zakończenie nieco wydłużyć. Jednakże jest to naprawdę satysfakcjonujące podsumowanie, wszystkie wątki zostają rozwiązane, nie ma się wrażenia, że coś zostało pominięte. Kirsten Ciccarelli stworzyła naprawdę świetne romantasy, w którym niczego nie brakuje

WOW, to było takie dobre. Pierwsza część mi się podobała, ale z perspektywy czasu powiedziałabym, że Heartless Hunter to wstęp do prawdziwej akcji i historii. W tej części tyle się działo, że trudno to opisać. Plot twist na plot twiście, czasami aż miałam wrażenie, że jest ich za dużo. Co drugą stronę było jakieś zaskoczenie.

Gideon i Rune, moje misiaczki kochane. Uwielbiam tę parę. Ciekawie chociaż czasem irytująco się czytało ich historię ze względu na to, że się kochali, ale nie wierzyli w prawdziwość uczuć drugiej strony. Bardzo podobał mi się motyw znamienia Gideona i jak ono zostało pociągnięte.

Jedyne co mnie irytowało w tej książce to Cressida, jeny… czekałam, aż w końcu ktoś się jej pozbędzie.

Polecam tę dylogię o wciągającej historii czarownicy i łowcy czarownic.

Oczekując zamykającego dylogię tomu mojej ukochanej „Szkarłatnej ćmy”, miałam ogromną nadzieję, że autorka spełni moje wygórowane oczekiwania. Na szczęście duet Rune i Gideon nie zawiódł, a ja nadal mogę mówić, że to moja ulubiona książka z motywem enemies to lovers.

Czemu uważam, że ten motyw został tak świetnie napisany w tej dylogii?
✨ PRAWDZIWA RYWALIZACJA – mimo uczuć, które bohaterowie próbują w sobie stłumić, nadal ważne dla nich jest przetrwanie i próbują siebie nawzajem zgładzić.
✨ SKOMPLIKOWANE EMOCJE – wewnętrzna walka uczuć i bardzo zachwiane wzajemne zaufanie, do tego dochodzą lekkie problemy z komunikacją, ale kiedy w końcu do rozmowy dochodzi to… jest ogień!
✨ CZAROWNICA I ŁOTWCA CZAROWNIC – to zdecydowanie mój ulubiony komplet i przyjmę każdą książkę z tym motywem; łatwiej mi zrozumieć trochę toksyczną relację (jednak za dużo razy celują w siebie pistoletem), kiedy jej miejsce ma w świecie magii, także tej niekoniecznie tej przyjemnej.

„Krwawe dziedzictwo” to książka, o której nie chcę mówić wiele, aby nie zabierać Wam przyjemności z poznania jej, ale zachęcam do przeczytania. To cudowna czytelnicza rozrywka pełna emocji, a kolejne strony mijają nie wiadomo kiedy i jak. Z pewnością kiedyś jeszcze do niej wrócę.