Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika

Czy można polecić tę książkę początkującym lub aspirującym pisarzom? Odpowiedź brzmi: tak, jeśli czyta się ją szybko omijając męczące powtórzenia i część biograficzną a także ignorując ckliwy styl książki.

Najważniejsza rada Kinga:
Poznaj swoje rzemiosło: używaj słownictwa i pielęgnuj gramatykę.

Zachowaj dobry styl: bezlitośnie usuwaj przysłówki, unikaj konstrukcji pasywnych. Akapity (nie zdania) strukturyzują i rytmizują pracę.

Dużo czytaj! Dużo pisz!

Jeśli naśladujesz (świadomie lub nieświadomie) styl lub gatunek autora, to w porządku.
Możesz czytać wszędzie. Ale kiedy piszesz, pamiętaj, żeby ci nie przeszkadzać. Zamknij za sobą drzwi, unikaj telefonu, telewizora (a dziś do listy Kinga można by dodać jeszcze laptopa z dostępem do wi-fi).
Pisz wiarygodnie - rada dla autora, który stał się znany między innymi ze swojego zamiłowania do zjawisk nadprzyrodzonych.

Fabuła jest nieistotna. Zacznij od sytuacji podstawowej, a następnie przejdź od A do B do C i tak dalej. Historia już tam jest, trzeba ją tylko ostrożnie odkryć jak archeolog.
Opisy proszę oszczędnie i umiejętnie. Żadnych oklepanych metafor. Dobrych metafor można się nauczyć od Raymonda Chandlera.

Użyj dialogu, aby narysować postać. Nie pozwól, by bohaterowie mówili banałami.
Obserwuj prawdziwych ludzi i przedstawiaj ich zachowania w sposób realistyczny.

Nie należy nadużywać tematu. Wystarczy zadać to pytanie w połowie książki, a może nawet po pierwszym szkicu.
King zwykle ogranicza się do trzech wersji swoich powieści, ale upiera się, że to musi być minimum. Pierwsza wersja jest pisana za zamkniętymi drzwiami i nie powinna być nikomu pokazywana podczas procesu pisania. Druga wersja jest pisana z "otwartymi drzwiami" - błędy gramatyczne, logiczne i stylistyczne są usuwane. Celem jest skrócenie powieści o dziesięć procent. Tę wersję pokazuje się garstce przyjaciół, na których ocenie polegasz i których krytykę możesz wysłuchać.

Napisz pierwszą wersję tak szybko, jak to możliwe, aby zostawić mało miejsca na zwątpienie w siebie.
Najgorsze błędy w treści polegają na niezrozumiałym zachowaniu bohaterów.

Baw się tempem narracji.

Zmniejsz ilość historii i skróć ją do absolutnego minimum.

Seminaria pisarskie mają wątpliwą wartość. Pomagają ci one zostać docenionym jako pisarz, ale z drugiej strony jesteś narażony na ciągłą krytykę i powtarzającą się presję, by się usprawiedliwiać, co hamuje twój flow.
Sprzedawaj swoje opowiadania w coraz wyższych cenach. Nie pisz dla pieniędzy, pisz dla przyjemności.

Co więcej, w tekście ukrytych jest wiele pośrednich wskazówek i nawyków, takich jak codzienny popołudniowy spacer Kinga, który pomógł mu przeżyć kilka pouczających chwil. Mi książka dała dużo wartościowych informacji, mogę ją polecić z czystym sumieniem!

Skoro czytasz tę opinię, to znaczy, że znalazłeś/znalazłaś się w tym samym miejscu co ja jeszcze kilkanaście miesięcy temu.
Od pewnego czasu w mojej głowie ciągle przewijał się pomysł napisania swojej książki. Jednak jako totalny amator w tej kwestii postanowiłem znaleźć informacje na ten temat.
Właśnie wtedy natrafiłem na tę książkę. Wydawało mi się, że czerpanie wiedzy od najlepszych światowych pisarzy będzie najlepszym rozwiązaniem.

Niewiele czekając, zagłębiłem się w tę książkę.
Przyznam, że można znaleźć w niej wiele ciekawych informacji, jak i „porad”. Dodatkowo można znaleźć w niej sporo informacji o samym autorze. Stąd, jeśli lubisz twórczość Stephena Kinga, to zdecydowanie po nią sięgnij.

Gdybym pisał tę opinię zaraz po jej przeczytaniu, to zdecydowanie ocena na jej zakończenie byłaby 10/10.

Jednak...

No właśnie, pozostaje to „jednak”.
Zaraz wyjaśnię, o co chodzi. W pierwszej kolejności chciałbym powiedzieć, że nadal ją polecam i doceniam. Jeśli chcesz napisać swoją książkę, to warto przeczytać tę.

Jednak w mojej ocenie lepiej sięgnąć w pierwszej kolejności po książkę „O pisaniu. Na chłodno” – Remigiusz Mróz.
W mojej opinii jest przyjemniejsza w odbiorze.

Stąd, gdybym tylko mógł, to dałbym ocenę 9,9/10.
Z racji jednak, że nie mogę tego uczynić, to wędruje 4/5.

Powodzenia w pisaniu swojej książki!

Inteligentny i zabawny! Nawet czytelnikom, którzy nie należą do ścisłego grona fanów Stephena Kinga, spodobają się sytuacje z młodości autora, opisane w humorystyczny, acz drastyczny sposób w kingowskim stylu.
Interesujące dla wszystkich są również wskazówki dla pisarzy i tych, którzy chcą nimi zostać.

Są również porównania fragmentów niekorygowanych i poprawionych, przy czym te ostatnie są z wkomponowane w książkę przy pomocy odręcznych poprawek, co dodaje książce uroku.

Na końcu książki znajduje się lista książek, które autor przeczytał i polubił. Fakt, że Stephen King ujawnia w tej książce, jakie obserwacje czy doświadczenia zainspirowały go do napisania tej czy innej historii, jest kolejnym bonusem, który czyni tę książkę absolutnie wartą przeczytania.

Czy można polecić tę książkę początkującym lub aspirującym pisarzom? Odpowiedź brzmi: tak, jeśli czyta się ją szybko omijając męczące powtórzenia i część biograficzną a także ignorując ckliwy styl książki.

Najważniejsza rada Kinga:
Poznaj swoje rzemiosło: używaj słownictwa i pielęgnuj gramatykę.

Zachowaj dobry styl: bezlitośnie usuwaj przysłówki, unikaj konstrukcji pasywnych. Akapity (nie zdania) strukturyzują i rytmizują pracę.

Dużo czytaj! Dużo pisz!

Jeśli naśladujesz (świadomie lub nieświadomie) styl lub gatunek autora, to w porządku.
Możesz czytać wszędzie. Ale kiedy piszesz, pamiętaj, żeby ci nie przeszkadzać. Zamknij za sobą drzwi, unikaj telefonu, telewizora (a dziś do listy Kinga można by dodać jeszcze laptopa z dostępem do wi-fi).
Pisz wiarygodnie - rada dla autora, który stał się znany między innymi ze swojego zamiłowania do zjawisk nadprzyrodzonych.

Fabuła jest nieistotna. Zacznij od sytuacji podstawowej, a następnie przejdź od A do B do C i tak dalej. Historia już tam jest, trzeba ją tylko ostrożnie odkryć jak archeolog.
Opisy proszę oszczędnie i umiejętnie. Żadnych oklepanych metafor. Dobrych metafor można się nauczyć od Raymonda Chandlera.

Użyj dialogu, aby narysować postać. Nie pozwól, by bohaterowie mówili banałami.
Obserwuj prawdziwych ludzi i przedstawiaj ich zachowania w sposób realistyczny.

Nie należy nadużywać tematu. Wystarczy zadać to pytanie w połowie książki, a może nawet po pierwszym szkicu.
King zwykle ogranicza się do trzech wersji swoich powieści, ale upiera się, że to musi być minimum. Pierwsza wersja jest pisana za zamkniętymi drzwiami i nie powinna być nikomu pokazywana podczas procesu pisania. Druga wersja jest pisana z "otwartymi drzwiami" - błędy gramatyczne, logiczne i stylistyczne są usuwane. Celem jest skrócenie powieści o dziesięć procent. Tę wersję pokazuje się garstce przyjaciół, na których ocenie polegasz i których krytykę możesz wysłuchać.

Napisz pierwszą wersję tak szybko, jak to możliwe, aby zostawić mało miejsca na zwątpienie w siebie.
Najgorsze błędy w treści polegają na niezrozumiałym zachowaniu bohaterów.

Baw się tempem narracji.

Zmniejsz ilość historii i skróć ją do absolutnego minimum.

Seminaria pisarskie mają wątpliwą wartość. Pomagają ci one zostać docenionym jako pisarz, ale z drugiej strony jesteś narażony na ciągłą krytykę i powtarzającą się presję, by się usprawiedliwiać, co hamuje twój flow.
Sprzedawaj swoje opowiadania w coraz wyższych cenach. Nie pisz dla pieniędzy, pisz dla przyjemności.

Co więcej, w tekście ukrytych jest wiele pośrednich wskazówek i nawyków, takich jak codzienny popołudniowy spacer Kinga, który pomógł mu przeżyć kilka pouczających chwil. Mi książka dała dużo wartościowych informacji, mogę ją polecić z czystym sumieniem!