Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika

Czy można polecić tę książkę początkującym lub aspirującym pisarzom? Odpowiedź brzmi: tak, jeśli czyta się ją szybko omijając męczące powtórzenia i część biograficzną a także ignorując ckliwy styl książki.

Najważniejsza rada Kinga:
Poznaj swoje rzemiosło: używaj słownictwa i pielęgnuj gramatykę.

Zachowaj dobry styl: bezlitośnie usuwaj przysłówki, unikaj konstrukcji pasywnych. Akapity (nie zdania) strukturyzują i rytmizują pracę.

Dużo czytaj! Dużo pisz!

Jeśli naśladujesz (świadomie lub nieświadomie) styl lub gatunek autora, to w porządku.
Możesz czytać wszędzie. Ale kiedy piszesz, pamiętaj, żeby ci nie przeszkadzać. Zamknij za sobą drzwi, unikaj telefonu, telewizora (a dziś do listy Kinga można by dodać jeszcze laptopa z dostępem do wi-fi).
Pisz wiarygodnie - rada dla autora, który stał się znany między innymi ze swojego zamiłowania do zjawisk nadprzyrodzonych.

Fabuła jest nieistotna. Zacznij od sytuacji podstawowej, a następnie przejdź od A do B do C i tak dalej. Historia już tam jest, trzeba ją tylko ostrożnie odkryć jak archeolog.
Opisy proszę oszczędnie i umiejętnie. Żadnych oklepanych metafor. Dobrych metafor można się nauczyć od Raymonda Chandlera.

Użyj dialogu, aby narysować postać. Nie pozwól, by bohaterowie mówili banałami.
Obserwuj prawdziwych ludzi i przedstawiaj ich zachowania w sposób realistyczny.

Nie należy nadużywać tematu. Wystarczy zadać to pytanie w połowie książki, a może nawet po pierwszym szkicu.
King zwykle ogranicza się do trzech wersji swoich powieści, ale upiera się, że to musi być minimum. Pierwsza wersja jest pisana za zamkniętymi drzwiami i nie powinna być nikomu pokazywana podczas procesu pisania. Druga wersja jest pisana z "otwartymi drzwiami" - błędy gramatyczne, logiczne i stylistyczne są usuwane. Celem jest skrócenie powieści o dziesięć procent. Tę wersję pokazuje się garstce przyjaciół, na których ocenie polegasz i których krytykę możesz wysłuchać.

Napisz pierwszą wersję tak szybko, jak to możliwe, aby zostawić mało miejsca na zwątpienie w siebie.
Najgorsze błędy w treści polegają na niezrozumiałym zachowaniu bohaterów.

Baw się tempem narracji.

Zmniejsz ilość historii i skróć ją do absolutnego minimum.

Seminaria pisarskie mają wątpliwą wartość. Pomagają ci one zostać docenionym jako pisarz, ale z drugiej strony jesteś narażony na ciągłą krytykę i powtarzającą się presję, by się usprawiedliwiać, co hamuje twój flow.
Sprzedawaj swoje opowiadania w coraz wyższych cenach. Nie pisz dla pieniędzy, pisz dla przyjemności.

Co więcej, w tekście ukrytych jest wiele pośrednich wskazówek i nawyków, takich jak codzienny popołudniowy spacer Kinga, który pomógł mu przeżyć kilka pouczających chwil. Mi książka dała dużo wartościowych informacji, mogę ją polecić z czystym sumieniem!

Inteligentny i zabawny! Nawet czytelnikom, którzy nie należą do ścisłego grona fanów Stephena Kinga, spodobają się sytuacje z młodości autora, opisane w humorystyczny, acz drastyczny sposób w kingowskim stylu.
Interesujące dla wszystkich są również wskazówki dla pisarzy i tych, którzy chcą nimi zostać.

Są również porównania fragmentów niekorygowanych i poprawionych, przy czym te ostatnie są z wkomponowane w książkę przy pomocy odręcznych poprawek, co dodaje książce uroku.

Na końcu książki znajduje się lista książek, które autor przeczytał i polubił. Fakt, że Stephen King ujawnia w tej książce, jakie obserwacje czy doświadczenia zainspirowały go do napisania tej czy innej historii, jest kolejnym bonusem, który czyni tę książkę absolutnie wartą przeczytania.

Czy można polecić tę książkę początkującym lub aspirującym pisarzom? Odpowiedź brzmi: tak, jeśli czyta się ją szybko omijając męczące powtórzenia i część biograficzną a także ignorując ckliwy styl książki.

Najważniejsza rada Kinga:
Poznaj swoje rzemiosło: używaj słownictwa i pielęgnuj gramatykę.

Zachowaj dobry styl: bezlitośnie usuwaj przysłówki, unikaj konstrukcji pasywnych. Akapity (nie zdania) strukturyzują i rytmizują pracę.

Dużo czytaj! Dużo pisz!

Jeśli naśladujesz (świadomie lub nieświadomie) styl lub gatunek autora, to w porządku.
Możesz czytać wszędzie. Ale kiedy piszesz, pamiętaj, żeby ci nie przeszkadzać. Zamknij za sobą drzwi, unikaj telefonu, telewizora (a dziś do listy Kinga można by dodać jeszcze laptopa z dostępem do wi-fi).
Pisz wiarygodnie - rada dla autora, który stał się znany między innymi ze swojego zamiłowania do zjawisk nadprzyrodzonych.

Fabuła jest nieistotna. Zacznij od sytuacji podstawowej, a następnie przejdź od A do B do C i tak dalej. Historia już tam jest, trzeba ją tylko ostrożnie odkryć jak archeolog.
Opisy proszę oszczędnie i umiejętnie. Żadnych oklepanych metafor. Dobrych metafor można się nauczyć od Raymonda Chandlera.

Użyj dialogu, aby narysować postać. Nie pozwól, by bohaterowie mówili banałami.
Obserwuj prawdziwych ludzi i przedstawiaj ich zachowania w sposób realistyczny.

Nie należy nadużywać tematu. Wystarczy zadać to pytanie w połowie książki, a może nawet po pierwszym szkicu.
King zwykle ogranicza się do trzech wersji swoich powieści, ale upiera się, że to musi być minimum. Pierwsza wersja jest pisana za zamkniętymi drzwiami i nie powinna być nikomu pokazywana podczas procesu pisania. Druga wersja jest pisana z "otwartymi drzwiami" - błędy gramatyczne, logiczne i stylistyczne są usuwane. Celem jest skrócenie powieści o dziesięć procent. Tę wersję pokazuje się garstce przyjaciół, na których ocenie polegasz i których krytykę możesz wysłuchać.

Napisz pierwszą wersję tak szybko, jak to możliwe, aby zostawić mało miejsca na zwątpienie w siebie.
Najgorsze błędy w treści polegają na niezrozumiałym zachowaniu bohaterów.

Baw się tempem narracji.

Zmniejsz ilość historii i skróć ją do absolutnego minimum.

Seminaria pisarskie mają wątpliwą wartość. Pomagają ci one zostać docenionym jako pisarz, ale z drugiej strony jesteś narażony na ciągłą krytykę i powtarzającą się presję, by się usprawiedliwiać, co hamuje twój flow.
Sprzedawaj swoje opowiadania w coraz wyższych cenach. Nie pisz dla pieniędzy, pisz dla przyjemności.

Co więcej, w tekście ukrytych jest wiele pośrednich wskazówek i nawyków, takich jak codzienny popołudniowy spacer Kinga, który pomógł mu przeżyć kilka pouczających chwil. Mi książka dała dużo wartościowych informacji, mogę ją polecić z czystym sumieniem!

"Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika" - trochę ponad 300 stron

Książkę czyta się rewelacyjnie - oczywiście King jest niezrównanym mistrzem opowiadania fikcyjnych historii, ale jak się okazuje, jest również świetnym opowiadaczem własnego życia.

"Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika" to zdecydowanie najciekawsza książka o sztuce pisania, jaką kiedykolwiek przeczytałem, chociaż z lektury można wywnioskować dość prozaiczną radę dla młodych twórców - dużo czytać i dużo pisać. Stephen King zwraca również uwagę na wytrwałość i systematyczność i wiele innych, ale co najważniejsze nie sugeruje, że każdy może odnieść w tej dziedzinie sukces.

Pierwsza część "Pamiętnika rzemieślnika" skupia się na wydarzeniach z życia Kinga. Opowiada o jego dzieciństwie, początkach dorosłego życia, a wszystko zostało okraszone, co mnie zaskoczyło, sporą dawką dystansu do siebie. Ta część szczególnie mi się podobała, ponieważ jest to naprawdę fascynujące spojrzenie na trudne życie młodego Stephena Kinga i jego bardzo kreatywny umysł, już w wieku kilku lat. Drugi syn niezwykle inteligentnej i kochającej samotnej matki, byłem zachwycony jego opisem jako sześciolatek, który był zbyt chorowitym na szkołę, więc zamiast życia szkolnego, większość roku spędzał w domu. I co robił? Czytał.

"Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika" jest, rzecz jasna, obowiązkową pozycją dla fanów amerykańskiego pisarza. Chociaż sporą część można byłoby potraktować jako poradnik dla początkujących pisarzy, jest to również autobiografia, zawierająca wiele ciekawostek np. o jego agencie albo o wizji śmierci.

"W pisaniu nie chodzi o zdobywanie pieniędzy, sławy, uznania, kobiet czy przyjaciół. Koniec końców piszemy, by wzbogacić życie naszych czytelników i swoje przy okazji. Chodzi o uszczęśliwianie. Po prostu o uszczęśliwianie"

4,5/5 gwiazdek