Idealny syn

3/5
Z początku czułam się jakbym czytała fabułę serialu Dojrzewanie. Tematyka bardzo podobna – oskarżenie młodego chłopaka o wyrządzenie krzywdy swojej koleżance. Zarzuty jednak dotyczące innych przestępstw. Można powiedzieć, że to dość aktualny motyw – nawet w mediach krajowych przewijają się wiadomości o nieletnich oprawcach. Nie jest to więc już tak odległa wizja, skoro coraz częściej można ją dostrzec w bliskim otoczeniu.

Myślę, że większość postaci była w pewien sposób irytująca, ale także przerysowana. Zaczynając od zachowań kompletnie nieadekwatnych do swojego wieku, stosowanie każdej wypowiedzi w celu podminowania lub narzekania, ignorowanie jakichkolwiek niepożądanych postaw czy czynności.
Dodatkowo największym nieporozumieniem jest psychiatra stawiająca diagnozę zaburzenia osobowości 4- letniemu (!) dziecku.

Pomijając nieharmonijność w przytaczanych wydarzeniach również narracja zmieniła się w znacznym stopniu. Choć wydaje się to oczywiste – zabrakło mi w tym wszystkim spójności.
Jak to z zakończeniami bywa – w typ przypadku zaskoczeniem ono nie było. Czasami łatwo jest podłapać pewne schematy i wpasować w nie treść książki, tak aby dostrzec rozwiązanie wcześniej.

Książka była naprawdę przyjemna w odbiorze, głównie dzięki krótkim rozdziałom, które sprawiały, że czytało się ją szybko i bez większego wysiłku. Dodatkowo na duży plus zasługuje wciągająca akcja, która potrafiła przykuć uwagę i sprawiała, że trudno było oderwać się od lektury. Na uwagę zasługują również bohaterowie, którzy są ciekawie wykreowani i dobrze przedstawieni. Ich różnorodność oraz sposób prowadzenia ich historii sprawiają, że są interesującym elementem całej opowieści. Dodatkowo bystrość i spryt bohaterów nadaje dynamiki całej powieści.

Niestety, niektóre wątki wydawały się zbyt słabo rozwinięte. Momentami miałam wrażenie, że autorka tylko je zasygnalizowała, zamiast poświęcić im więcej uwagi i pogłębić ich znaczenie. (nie wspomnę o jakie wątki chodzi ponieważ mogą być spoilerem) To trochę odbierało historii potencjał, który wyraźnie w niej tkwił. Gdyby autorka bardziej skupiła się na niektórych elementach i rozbudowała je, książka mogłaby być nieco dłuższa, ale jednocześnie znacznie ciekawsza i bardziej satysfakcjonująca dla czytelnika.

Zakończenie książki było nieoczywiste i zaskakujące, co zdecydowanie można uznać za duży atut. Pozostawiało czytelnika z refleksją i wyróżniało się na tle przewidywalnych finałów. Jednocześnie jednak wydawało się nieco zbyt mało rozbudowane – aż prosiło się o większe rozwinięcie i dokończenie zaczętych, wspomnianych wcześniej wątków.
Mimo wszystko, całość nadal pozostawia pozytywne wrażenie i dobrze sprawdza się jako wciągająca, szybka lektura.

Sięgnęłam po najnowszą powieść Freidy z wielkimi oczekiwaniami i po przeczytaniu kilku bardzo pozytywnych recenzji na jej temat i muszę przyznać rację swoim przedmówcom - książka naprawdę mnie wciągnęła.

Z pozoru całkiem normalna rodzina składająca się z rodziców oraz dwójki nastoletnich dzieci - Liama i Hannah wiedzie zwyczajne życie na dosyć dobrym poziomie. Hannah, przeciętna uczennica i typowa marudząca nastolatka jest blisko związana z Liamem, wybitnym uczniem i wyróżniającym się w debatach szkolnych oraz w lekkoatletyce przystojniakiem, za którym ogląda się niejedna dziewczyna w szkole. Matka jednak wie, że Liam nie jest taki, na jakiego wygląda, już kilka razy miała przez niego nieprzyjemności w placówkach edukacyjnych i za wszelką cenę chce zapobiegać kolejnym "wybrykom" syna. Liamowi podoba się szkolna koleżanka Olivia, więc gdy dziewczyna z dnia na dzień znika bez śladu, podejrzenia natychmiast padają na Liama, o którego winie jest przekonana nawet jego mama...

Świetne dozowanie napięcia, z każdym kolejnym rozdziałem (a jest ich sporo) czytelnik dowiaduje się następnego istotnego szczegółu, który pozwala systematycznie budować obraz postaci każdego z członków rodziny, przede wszystkim Liama, ale nie pozwala jednocześnie na przewidzenie, co stanie się dalej, dlatego brniemy ochoczo w akcję, by pod koniec dostać łupnia 😮 Jak to u Freidy bywa.
Ciekawy wątek idealizowania swojego dziecka - któż tego nie robi - uświadamia, na jak wiele rzeczy w życiu naszych pociech nie mamy żadnego wpływu. I jak bardzo odrębne są to w pewnym momencie swego istnienia jednostki, mimo że z naszej krwi, o naszych genach (co, jak widać w powieści, może przytłaczać). Bo geny i wychowanie to nie wszystko. Bo środowisko, nawyki i umiejętność obserwacji oraz samodzielnego myślenia są ważniejsze. I fasada idealnej rodziny często w niczym w dorosłym życiu nie pomaga, wręcz przeciwnie. A "tam, gdzie panuje perfekcja, czają się tajemnice".

Końcówka naprawdę postawiła mnie na nogi! Mimo, że całą pozycję czytało mi się względnie przyjemnie i szybko, to myślałam, że rozwiązanie jest już podane jak na tacy, bez żadnych zagadek. A tu proszę! Może nie trzymała aż tak w napięciu, ale zdecydowanie potrafiła zaskoczyć. Podobały mi się też wtrącenia z policyjnych transkrypcji wywiadów. Większość czasu podziwiałam Erikę za jej błyskotliwość dotyczącą własnego dziecka, której inni członkowie rodziny zdawali się nie zauważać, zbywać. Ostatecznie nawet i ona okazała się mylna, chociaż może jednak nie do końca? Kiedy już myślałam, że wszystko wróciło do normy, to autorka daje nam taki hint, że źle nam się wszystkim wydawało, a początkowe podejrzenia wracają i prowokują do kolejnych przemyśleń. Sama autorka jest ogólnie uznawaną twórczynią hitowych powieści kryminalnych, więc pewnie na czymś innym od niej też się nie zawiodę, a nawet planuję rozpocząć jej kolejną pozycję. Dodatkowo takie wtrącenie ode mnie - polecam tę książkę w oryginale, po angielsku, dla osób które chcą zacząć swoją przygodę z czytaniem w innym języku. Napisania jest prostym językiem, rozdziały są krótkie, nie męczą. Nawet bez znajomości niektórych słów można się obyć bez używania google translatora, bo cała reszta jest jasna i zawsze idzie wydedukować, o co tak naprawdę chodzi.