I wrzucą Was w ogień

Po pierwszym tomie nie tak łatwo było mi wrócić do tego świata. Minęło trochę czasu, więc musiałem na nowo przypomnieć sobie jego zasady, bohaterów i wszystko, co wydarzyło się wcześniej. Tym bardziej że autor nie prowadzi nas już dokładnie tą samą ścieżką. Kacper, którego poznaliśmy jako głównego bohatera pierwszej części, tym razem schodzi trochę na drugi plan. Pojawia się kolejne pokolenie, nowe problemy i zupełnie inne spojrzenie na ten świat.
I chyba właśnie to było dla mnie największym zaskoczeniem.
Zagrożenie, które poznaliśmy w pierwszym tomie, przestaje być tym najważniejszym. Lucyfer, Świetliki i strach przed tym, co znajduje się poza bezpiecznym światem, schodzą trochę w cień. Ludzie zaczynają odbudowywać cywilizację i można by pomyśleć, że wreszcie będzie lepiej. Tyle że Patykiewicz szybko pokazuje, że człowiek zawsze znajdzie sobie nowe problemy.
Tym razem jednym z największych zagrożeń staje się parch – tajemnicza choroba, która wyniszcza ludzi. I ten motyw bardzo mi się podobał. Zagrożenie nie znika, tylko zmienia swoją postać. W pierwszej części baliśmy się tego, co może przyjść z zewnątrz. Tutaj coraz bardziej zaczynamy bać się tego, co dzieje się wewnątrz ludzkiej społeczności.
No i jest Miasto. To chyba jeden z elementów, które najlepiej zapamiętałem. Po pustym, surowym świecie pierwszego tomu trafiamy w miejsce pełne ludzi, zgiełku i chaosu. Zamiast poczucia bezpieczeństwa jest przytłoczenie. Tłum, ciasnota, ciężka atmosfera i wrażenie, że pod powierzchnią tej odbudowanej cywilizacji wszystko zaczyna się powoli psuć. To nie jest miejsce, w którym człowiek może odetchnąć. Raczej miejsce, które zaczyna go dusić.
Dużą rolę odgrywa tutaj również ksiądz Rafał i jego wyprawa na Lodowiec. Jego wątek mocno rozwija religijną stronę całej historii i właśnie tutaj pojawia się mój największy problem z książką.
Jest dla mnie po prostu trochę za dużo religii. Wiara, grzech, kara, Bóg, Lucyfer, opętanie… niemal wszystko zostaje przepuszczone przez ten filtr. Rozumiem, co autor chciał tym osiągnąć i zdecydowanie pasuje to do stworzonego przez niego świata, ale momentami było tego dla mnie zwyczajnie za dużo. Z drugiej strony właśnie dzięki postaci księdza Rafała autor może ciekawie postawić pytanie, gdzie kończy się wiara, a zaczyna rzeczywistość.
Drugi tom jest więc trochę inną książką niż pierwszy. Mniej skupioną na samym Kacprze, bardziej na świecie, który zaczął żyć własnym życiem. I chyba właśnie tego najbardziej potrzebowałem po przeczytaniu pierwszej części — zobaczenia, co stało się z tym światem, kiedy jego mieszkańcy zaczęli próbować normalnie żyć.
Nie zrobiła na mnie takiego wrażenia jak pierwsza część, ale też nie czuję, że jest to niepotrzebna kontynuacja. Jest ciężka, ponura i momentami naprawdę przytłaczająca. A przede wszystkim pokazuje, że pokonanie jednego zagrożenia wcale nie oznacza końca problemów.
Bo kiedy znika strach przed tym, co czai się za drzwiami, może się okazać, że największe zagrożenie od początku było po ich wewnętrznej stronie.