Gorzko, gorzko

Pierwszym moim kontaktem z literaturą Joanny Bator był... film " Ciemno, prawie noc" w reżyserii Borysa Lankosza. I to był błąd, za który zapłaciłem kilkoma latami bez naprawdę wyjątkowej literatury. Film był słaby, żeby nie powiedzieć fatalny... Dlatego, choć docierały do mnie sygnały zewsząd o tym, że książka jest doskonała, jakoś nie sięgałem po powieści JB.
Wreszcie przełamałem nieuzasadnioną niechęć i zabrałem się za "Gorzko, gorzko". No i popłynąłem. Bator okazała się rewelacyjną opowiadaczką historii (dosłownie i w przenośni, wszak książka zawiera elementy historyczne, czy raczej inspirację faktami). Autorka maluje wręcz pejzaż Dolnego Śląska z czasów, gdy nosił on nazwę Niederschlesien. Jej literatura przywiodła mi na myśl twórczość Jerzego Pilcha, tyle w niej poetyki, pięknych zdań, porównań, metafor. Poza treścią samo czytanie powieści Joanny Bator sprawiało mi przyjemność. A opowiadana przez nią historia (czy dokładniej cztery historie czterech kobiet) to majstersztyk. Wpleciony w stronice wątek "nieco kryminalny" (nie, nie jest to kryminał!) powoduje, że bardzo trudno oderwać się od powieści. Po prostu pochłania się tę ponad sześćsetstronicową książkę