Festiwal strachu

Jednym słowem - fantastyczna. Prawdopodobnie nie potrafię być obiektywny, jeśli chodzi o Mastertona. Jestem jego wielkim fanem. Uważam, że jest niedoceniony wśród czytelników i krytyków. Jego powieści są inteligentne, pełne wyrazu i wielu odniesień wynikających z własnych przeżyć Mastertona. "Festiwal strachu" jako zbiór opowiadań zawiera bardzo szeroką gamę doznań. Masterton nie stroni od niekomfortowych tematów - bestialstwo, śmierć dzieci, apokalipsa, obsesje seksualne itd itd.

Graham Masterton jest urodzonym gawędziarzem. Jego długie i krótkie opowiadania są zawsze świetne, pomysłowe, humorystyczne, przerażające i zabawne. Ten zbiór jest tak różnorodny, że można w nim znaleźć oryginalne ujęcia m.in. legend arturiańskich, liposukcji i Świętego Mikołaja. Masterton nie jest pisarzem bezbłędnym pod względem logiki - kilka z opowiadań "Festiwalu strachu" zawierało niewygodne i mało prawdopodobne biegi okoliczności, które powinny je zepsuć, ale tak się nie stało, ponieważ jego teksty są świeże, wyraziste, przyjemne, a linie fabularne oryginalne.

"Burgery z Calais" były moim ulubionym opowiadaniem, przede wszystkim ze względu na osobowość głównego bohatera Johna. Dowcipny, zabawny, otwarty i odważny, nigdy nie brakowało mu słów i nie tracił zimnej krwi, nawet gdy przeciwności losu były na jego niekorzyść. Wielkie odkrycie nie było zaskakujące, ale podróż była przyjemna. Na uwagę zasługują również pełne ponurego poczucia humoru "Anty Mikołaj" oraz "Towarzystwo współczucia". Urzekła mnie również makabryczność "Posocznicy", która przekazuje komentarz Mastertona na temat współczesnego społeczeństwa.

Ogólnie rzecz biorąc, "Festiwal Strachu" spełnił swoje zadanie z nawiązką i dostarczył fantastycznych i dobrze napisanych opowiadań z gatunku grozy. Różnorodność historii i stylu świadczą o ogromnej świadomości autora swojego talentu. Jeżeli macie ochotę na świetną zabawę z dozą brutalności i czarnego humoru, to "Festiwal strachu" będzie strzałem w dziesiątkę.

Jednym słowem - fantastyczna. Prawdopodobnie nie potrafię być obiektywny, jeśli chodzi o Mastertona. Jestem jego wielkim fanem. Uważam, że jest niedoceniony wśród czytelników i krytyków. Jego powieści są inteligentne, pełne wyrazu i wielu odniesień wynikających z własnych przeżyć Mastertona. "Festiwal strachu" jako zbiór opowiadań zawiera bardzo szeroką gamę doznań. Masterton nie stroni od niekomfortowych tematów - bestialstwo, śmierć dzieci, apokalipsa, obsesje seksualne itd itd.

Graham Masterton jest urodzonym gawędziarzem. Jego długie i krótkie opowiadania są zawsze świetne, pomysłowe, humorystyczne, przerażające i zabawne. Ten zbiór jest tak różnorodny, że można w nim znaleźć oryginalne ujęcia m.in. legend arturiańskich, liposukcji i Świętego Mikołaja. Masterton nie jest pisarzem bezbłędnym pod względem logiki - kilka z opowiadań "Festiwalu strachu" zawierało niewygodne i mało prawdopodobne biegi okoliczności, które powinny je zepsuć, ale tak się nie stało, ponieważ jego teksty są świeże, wyraziste, przyjemne, a linie fabularne oryginalne.

"Burgery z Calais" były moim ulubionym opowiadaniem, przede wszystkim ze względu na osobowość głównego bohatera Johna. Dowcipny, zabawny, otwarty i odważny, nigdy nie brakowało mu słów i nie tracił zimnej krwi, nawet gdy przeciwności losu były na jego niekorzyść. Wielkie odkrycie nie było zaskakujące, ale podróż była przyjemna. Na uwagę zasługują również pełne ponurego poczucia humoru "Anty Mikołaj" oraz "Towarzystwo współczucia". Urzekła mnie również makabryczność "Posocznicy", która przekazuje komentarz Mastertona na temat współczesnego społeczeństwa.

Ogólnie rzecz biorąc, "Festiwal Strachu" spełnił swoje zadanie z nawiązką i dostarczył fantastycznych i dobrze napisanych opowiadań z gatunku grozy. Różnorodność historii i stylu świadczą o ogromnej świadomości autora swojego talentu. Jeżeli macie ochotę na świetną zabawę z dozą brutalności i czarnego humoru, to "Festiwal strachu" będzie strzałem w dziesiątkę.

Jak większość zbiorów opowiadań, tak i "Festiwal strachu" wymieszany został z kilkoma dobrymi opowiadaniami i kilkoma, które mają ciekawe założenia, ale nie są dobrze rozwinięte. Podobnie jak w swoich powieściach, Masterton lubi budować fabułę wokół mitologii, i ja osobiście nie wiem, ile z tych mitologii przestudiował, a ile wymyślił, ale dla czytelnika nie ma to większego znaczenia, jeśli uda mu się nas przekonać, że to wszystko jest prawdziwe. Szczególnie mocne są opowiadania takie jak "Anka" (z czarownicą mającą apetyt na dzieci) i "Anty Mikołaj" (z Mikołajem/Szatanem), w których istoty nadprzyrodzone budzą grozę, chyba że bohaterowi uda się je ugłaskać. Nie brakuje w "Festiwalu strachu" ciekawych koncepcji np. o żyjącym lustrze, hamburgerze, odchudzanie. Pomysłowość autora wydaje się wznosić tutaj na absolutne wyżyny. Podobało mi się, że każde opowiadania zostało opatrzone komentarzem samego pisarza, który wytłumaczył, co go inspirowało (a to dość istotne patrząc na treść opowiadań) oraz jak powstawał tekst.

Ten zbiór, jak dla mnie, obejmuje różne głosy w twórczości Mastertona; od horroru pulpowego, przez horror , który pozostawia lekki ślad rany na psychice, po czystą krwawą masakrę napisaną w najbardziej trzewnej, nieskażonej grozą formie. Masterton rozkoszuje się brudnymi, obrzydliwymi opisami seksu, im bardziej sprośnymi, tym lepiej. Doszedłem do wniosku, iż jego pogląd na seks jest taki, że satysfakcję seksualną można osiągnąć jedynie w drodze sadyzmu i masochizmu... Tak, obrzydliwe, ale właśnie taki ma być "Festiwal strachu" (jak sądzę). Wydaje mi się, że nadrzędnym celem Mastertona w tym zbiorze było ukazanie ludzkich odchyleń i jakie niebezpieczeństwa mogą za sobą nieść.

Koniec końców "Festiwal strachu" to świetna kolekcja i dla prawdziwych wyjadaczy będzie spoczko. Jeśli za ostro dla was, to idźcie w romansidła :D

Jak większość zbiorów opowiadań, tak i "Festiwal strachu" wymieszany został z kilkoma dobrymi opowiadaniami i kilkoma, które mają ciekawe założenia, ale nie są dobrze rozwinięte. Podobnie jak w swoich powieściach, Masterton lubi budować fabułę wokół mitologii, i ja osobiście nie wiem, ile z tych mitologii przestudiował, a ile wymyślił, ale dla czytelnika nie ma to większego znaczenia, jeśli uda mu się nas przekonać, że to wszystko jest prawdziwe. Szczególnie mocne są opowiadania takie jak "Anka" (z czarownicą mającą apetyt na dzieci) i "Anty Mikołaj" (z Mikołajem/Szatanem), w których istoty nadprzyrodzone budzą grozę, chyba że bohaterowi uda się je ugłaskać. Nie brakuje w "Festiwalu strachu" ciekawych koncepcji np. o żyjącym lustrze, hamburgerze, odchudzanie. Pomysłowość autora wydaje się wznosić tutaj na absolutne wyżyny. Podobało mi się, że każde opowiadania zostało opatrzone komentarzem samego pisarza, który wytłumaczył, co go inspirowało (a to dość istotne patrząc na treść opowiadań) oraz jak powstawał tekst.

Ten zbiór, jak dla mnie, obejmuje różne głosy w twórczości Mastertona; od horroru pulpowego, przez horror , który pozostawia lekki ślad rany na psychice, po czystą krwawą masakrę napisaną w najbardziej trzewnej, nieskażonej grozą formie. Masterton rozkoszuje się brudnymi, obrzydliwymi opisami seksu, im bardziej sprośnymi, tym lepiej. Doszedłem do wniosku, iż jego pogląd na seks jest taki, że satysfakcję seksualną można osiągnąć jedynie w drodze sadyzmu i masochizmu... Tak, obrzydliwe, ale właśnie taki ma być "Festiwal strachu" (jak sądzę). Wydaje mi się, że nadrzędnym celem Mastertona w tym zbiorze było ukazanie ludzkich odchyleń i jakie niebezpieczeństwa mogą za sobą nieść.

Koniec końców "Festiwal strachu" to świetna kolekcja i dla prawdziwych wyjadaczy będzie spoczko. Jeśli za ostro dla was, to idźcie w romansidła :D