Epoka człowieka

Antropocen, temat o dużym znaczeniu filozoficznym i wielu aspektach, może stać się jedną z kluczowych debat XXI wieku. Debata ta angażuje specjalistów z różnych dziedzin: geologów, naukowców zajmujących się systemem Ziemi, klimatologów, historyków środowiska, geografów społecznych, antropologów, filozofów oraz socjologów. Jesteśmy świadkami interdyscyplinarnego „zwrotu w stronę antropocenu”, który często jest określany jako epoka wyparcia, ograniczonej perspektywy oraz nieodwracalnych strat. Kluczowe pojęcia tej epoki to: nieodwracalna strata, punkt krytyczny, granice planetarne, postnaturalizm, Gaja, utrata natury, podział klimatyczny, klasy antropocenu, adaptacyjny apartheid, długi klimatyczne, niepowetowana strata, geohistoria, kapitałocen, ciągła apokalipsa i środowiskowe prawa człowieka.W swojej książce „Epoka człowieka” Ewa Bińczyk bada retorykę dezinformacyjnych kampanii związanych ze zmianami klimatu oraz analizuje argumenty zwolenników geoinżynierii, takich jak rozpraszanie siarki w stratosferze, rozważanej jako „wyjście awaryjne” i „mniejsze zło” w obliczu katastrofy klimatycznej. Tytułowy „marazm” (z greckiego marasmós) odnosi się do stanu wyczerpania, który w medycynie dotyczy kondycji zagrażającej zdolnościom myślenia i działania, prowadząc do apatii. Książka pokazuje, że znaleźliśmy się w podobnym stanie odrętwienia wobec globalnego kryzysu środowiskowego i zagrożeń klimatycznych. Pomimo wysiłków na rzecz wdrożenia polityki niskoemisyjnej, a także podpisanego w 2015 roku paryskiego porozumienia klimatycznego, podejmowane działania często okazują się niewystarczające. Czy uda nam się przełamać ten stan marazmu?