Dopóki nie zgasną gwiazdy

Są książki, które bierzesz dla rozrywki, i są takie, które biorą trochę ciebie. Dopóki nie zgadną gwiazdy należy do tej drugiej kategorii… choć uczciwie mówiąc, nie każdy będzie miał ochotę wchodzić w ten układ.
Fabuła nie pędzi na złamanie karku, tylko rozwija się powoli, odsłaniając kolejne warstwy historii i bohaterów. Mamy tu opowieść skupioną bardziej na relacjach, wyborach i tym, co niewypowiedziane, niż na spektakularnych zwrotach akcji. Autor prowadzi czytelnika przez świat, w którym coś stale „wisi w powietrzu” i dopiero z czasem zaczyna układać się w sensowną całość. Nie wszystko jest podane na tacy, co dla jednych będzie zaletą, a dla innych powodem do frustracji.
To nie jest historia „lekka, łatwa i przyjemna”. Klimat jest gęsty, momentami wręcz lodowaty. Autor prowadzi narrację spokojnie, bez tanich sztuczek, ale z wyraźnym ciężarem emocjonalnym. Tu nie ma szybkiej nagrody dla czytelnika, raczej powolne zanurzanie się w świecie, który potrafi przycisnąć. I właśnie dlatego część osób odbije się od tej książki jak od zimnej ściany.
Ale jeśli trafisz na jej rytm, to działa zaskakująco dobrze. Ten chłód, ta cisza między zdarzeniami, niedopowiedzenia… to wszystko składa się na opowieść, którą najlepiej czytać wtedy, gdy świat za oknem też nie rozpieszcza. Długie zimowe wieczory, koc, herbata i brak pośpiechu. W takich warunkach ta książka wchodzi pod skórę i zostaje tam na dłużej, czy tego chcesz, czy nie.
Nie dla każdego. I całe szczęście, bo wtedy byłaby zwyczajna.