Cały ten błękit

Mimo młodego wieku Emil musi skonfrontować się ze straszną diagnozą lekarską - chorobą Alzheimera. Dowiaduje się, że zostały mu co najwyżej dwa lata życia. Jedyne, czego pragnie, to nie stanowić obciążenia dla swojej rodziny, gdy choroba spowoduje nieodwracalne zmiany w jego mózgu. Nie informując rodziców, wybiera się w Pireneje z przypadkowo poznaną w sieci dziewczyną, która odpowiedziała na jego ogłoszenie o poszukiwaniu towarzyszki podróży. Joanne od samego początku stanowi dla niego zagadkę, ale jednocześnie bardzo go intryguje. W krótkim czasie Emil zaczyna patrzeć na świat jej oczami - dostrzegać piękno w drobiazgach, rozkoszować się chwilą, zachwycać rzeczami z pozoru nieistotnymi.

Książka Da Costy poruszyła moje serce swoim klimatem, niezwykłą czułością emanującą z opisów przyrody i uczuć bohaterów, przepięknym doborem słów, bardzo przemyślanym, oddającym w pełni każdy krajobraz, każdą wioskę, każdą napotkaną w podróży postać. Pomimo tragicznego punktu wyjścia tej trudnej podróży Emil chyba dopiero tak naprawdę przy Joanne zaczyna żyć pełnią życia. Ta drobna istota dowodzi, że niejednokrotnie ludzie postawieni na naszej drodze potrafią pomóc nam wznieść się na wyżyny naszych możliwości i dodać skrzydeł. Że w trudnych momentach czasem z nieba spada nam ktoś, kto nas podnosi i dodaje otuchy.

Bardzo trudny temat, jakim jest choroba Alzheimera, nie tylko w wieku młodym, ale i w zaawansowanym, autorka zobrazowała w sposób delikatny, a zarazem dosadny. Widać bowiem doskonale w późniejszych fazach choroby Emila jego strach, utratę kontroli, zagubienie, wreszcie rozpacz i kompletne zatracenie siebie. Ale można odczuć również jego radość z faktu, że obok jest Joanne, która wciąż go prowadzi i szanuje jego wolę, którą wyraził na samym początku podróży. Wątek macierzyństwa Joanne również bardzo mnie ujął, zupełnie nie spodziewałam się takiego rozwoju akcji.
Wzruszające i chwytające za serce spotkanie literackie.