Butcher & Blackbird

„Każdy seryjny morderca potrzebuje przyjaciela. Każda gra musi mieć zwycięzcę.”
Ten intrygujący opis zapowiadał mroczną, intensywną historię z pogranicza thrillera i dark romance. Niestety, lektura okazała się dla mnie sporym rozczarowaniem.

Relacja Sloane i Rowana – rywalizujących ze sobą morderców, których łączy nieoczywista więź przeradzająca się w przyjaźń, a później w coś więcej – miała ogromny potencjał. Podróż bohaterów przez różne zakątki Stanów Zjednoczonych oraz coroczny krwawy turniej brzmiały jak idealne tło dla historii pełnej napięcia, grozy i psychologicznej głębi. Niestety, zabrakło odpowiedniego budowania atmosfery. Akcja toczyła się bardzo szybko, pojawiały się liczne przeskoki czasowe, przez co trudno było wczuć się w wydarzenia lub lepiej poznać bohaterów.

Dodatkowo zauważalne były drobne błędy – zarówno gramatyczne, jak i logiczne – które wybijały z rytmu czytania. Przede wszystkim jednak książka w moim odczuciu zupełnie nie spełnia kryteriów dark romance. Nie było tu mroku, napięcia ani momentów, które faktycznie mogłyby wywołać niepokój czy dreszcz emocji. Wszystko po prostu się działo, bez większego wpływu na czytelnika.

Nie oznacza to jednak, że była to całkowicie nieudana lektura. Historia miała swoje jaśniejsze strony — szczególnie lekkie, momentami zabawne sceny, które potrafiły rozbawić i nadać całości nieco luzu. Ostatecznie oceniam ją jako solidną średnią: niezłą, ale zdecydowanie niewykorzystującą swojego potencjału. Trudno mi jednoznacznie ją polecić, zwłaszcza fanom prawdziwego dark romance.

O tym tytule słyszałam wiele opinii i to bardzo skrajnych. Jedni tę książkę kochają, a u drugich pewnie znajdzie się w zestawieniu najgorszych książek roku. Jako, że jest to romans o seryjniakach, a uwielbiam takie historie, to musiałam sama sprawdzić tę pozycję.

Nie wypada ona źle, ale również nie jakoś najlepiej, jest to po prostu taki średniak. Idealna wręcz książka na odmóżdżenie, bo trzeba wyłączyć myślenie, żeby luki logiczne nie kluły cię w oczy. I ja to zrobiłam przez co bawiłam się lepiej, ale nie mogę też przejść obojętnie przy takich niedociągnięciach.

Bardzo interesuje się tematyką s€r¥jnycj m0rd€rc0w, sekcją £wl0k, ogólnie szeroko pojętą kryminologią i to tak nie działa. Ja wiem, że to fikcja, ale ona bazuje na naszym współczesnym świecie i to po prostu nie ma sensu. Gdyby takie coś działo się naprawdę, to zostaliby oni złapani po pierwszym trupie. Przecież oni zostawiali po sobie tyle dowodów, jakim cudem nikt ich nie znalazł?

Po drugie sam proces wybierania ofiary był z dupy. Zero śledztwa, poszlak, wywiadu, dosłownie nic. Pojawiali się u jakiegoś typa, chwilę się z nim „pobawili” i wio do następnego. HALO? Gdzie cała ta najlepsza otoczka, jakaś głębia i proces? Skąd oni ich brali? Przecież to nie jest tak, że takie informacje można znaleźć od razu po wpisaniu do Google.

Romans… nie był najgorszy, ale też mnie nie porwał. Te ich podchody były takie dziwne. Zanim zabrałam się za tę książkę, myślałam, że ten turniej będzie trwał z miesiąc, dwa? Będzie on po prostu trwał ciągiem przez ten cały czas, a nie że to będzie tydzień raz w roku. Przez to też gorzej to odebrałam, bo HALO X2? Wystarczyło, żeby tylko ze sobą szczerze porozmawiali, ale wtedy książka by miała jakieś 50 stron, więc rozumiem.

Jeszcze nie wiem, czy sięgnę po drugi tom, bo do tej pory słyszałam, że jest jeszcze gorszy niż ten. Może kiedyś, żeby przeczytać coś, co nie będzie wymagało mojego skupienia i będzie dostępne na jakiejś platformie z ebookami.