Krajobraz nazewniczy Pasma Brzanki i Liwocza

Nazwy miejscowe stanowią kluczowy element naszej wiedzy o przeszłości lokalnych społeczności oraz środowiska naturalnego. Profesor Eugeniusz Romer, wybitny polski geograf, już w 1929 roku pisał o tym, jak imię i nazwisko są podstawowym dokumentem każdej osoby, podobnie nazwy geograficzne mają ogromne znaczenie dla kultury narodowej i światowej. Wspólnie tworzą część krajobrazu kulturowego, przekazując informacje o przeszłości, dawnym środowisku naturalnym oraz dawnych i obecnych stosunkach osadniczych. Materiały zebrane w tej książce koncentrują się na mezoregionie Pogórza Ciężkowickiego, szczególnie na jego części znanej jako Pasmo Brzanki i Liwocza oraz jego najbliższej okolicy. To pasmo rozciąga się na długości 28 kilometrów, wznosząc się najwyżej na szczytach Brzanka (534 m n.p.m.) w zachodniej części i Liwocz (562 m n.p.m.) we wschodniej. Na zachodzie i wschodzie pasmo ograniczają duże rzeki, takie jak Biała Dunajcowa i Wisłoka, będące dopływami Wisły. Natomiast na północy i południu jego granice wyznaczają lokalne cieki wodne, w tym Szwedka, górna Jodłówka, Dębówka (zwana Iźwinką) na północy oraz Rostówka i Olszynka na południu. Całe pasmo zajmuje około 220 kilometrów kwadratowych, a jego szerokość dochodzi do 10 kilometrów.