Kłamstwa. Seria Gone. Tom 3 (barwione brzegi)

Recenzja „Gone. Kłamstwa”
☢️ Zacznę od tego, że ta pierwsza połowa serii minęła tak szybko - kocham wydawnictwo weneedya za wydawanie tych tomów tak szybko po sobie przez co nie da się zniechęcić czekaniem na kolejny tom, a ekscytacja i oczekiwanie nie ustaje.
🚁 Trzeci tom gone uważam za najgorszy z tej pierwszej trójki, co wcale nie oznacza, że był zły, po prostu moje oczekiwania z każdym tomem rosną i mimo, że autor wciąż zaskakuje czytelnika nowymi postaciami, teoriami i mutacjami to odczułam lekki przestój w tym tomie.
📡 Uwielbiam wszystkie wątki poruszające próbę przetrwania w tym świecie, choroby, mutacje i podziały społeczne. Są one naprawdę dopracowane i wielokrotnie wzdrygam się na myśl o tych wydarzeniach. Zmiany psychologiczne postaci są tak ciekawe do obserwowania i nie są w ogóle sztuczne, bohaterzy nie zmieniają się w sposób, który byłby nieracjonalny.
🔪 Nie rozumiem dlaczego dopiero po takim długim czasie ktokolwiek przypomniał sobie o wyspie i posiadłości tam - wiem, że mieli oni swoje zmartwienia przez ten czas, ale nawet wtedy chciałabym od początku mieć możliwość obserwowania jak osoby z wyspy radzą sobie w tych warunkach. Bardzo ciekawi mnie ich rozwój i to jak potoczą się ich losy. Co do motywu kultu to jest on bardzo intrygujący - jestem ciekawa, jak to jest naprawdę, ponieważ totalnie nie wiem komu w tej sprawie ufać.
🪦 W tym tomie nie brakuje emocji, towarzyszących w równie szybkiej akcji, jednak mimo wszystko brakowało mi takich momentów w których poczułabym to coś co w pierwszych tomach. Still uważam, że ta seria jest ponadczasowa i po zaczęciu „Plagi” jestem tak przerażona tym co będzie, ze aż boję się czytać dalej. Ta seria robi ze mną coś, czego od dawna nie robiła żadna seria. Każdego tomu wyczekuję z niecierpliwością i ogromnie angażuje się w fabułę i życie bohaterów.
4.5/5