Kiwony

Tadeusz Dołęga-Mostowicz, znany z niezwykłej zdolności dotykania serca czytelnika bez potrzeby wielkich i spektakularnych scen, oferuje nam w powieści "Kiwony" swego rodzaju intymne studium psychologiczne. Główna postać, Józef Domaszko, młody absolwent rosyjskiego gimnazjum, z ulgą i buntem opuszcza szkołę, by zmierzyć się ze światem dorosłego życia. Ma ambicje związane z politechniką, marzy o karierze inżyniera, wyobraża sobie przyszłe wynalazki. Jednak jego plany zderzają się z żądaniami najbliższych: matki, ciotki i stryja. A dramat rodzinnego nacisku, prowadzący do utraty marzeń o niezależności, jest symbolem uniwersalnego konfliktu, który dotyka tych, którzy musieli odstąpić od swoich pragnień dla świętego spokoju. Dołęga-Mostowicz wnikliwie i dowcipnie kreuje postrosyjską Warszawę — miasto pełne kontrastów, ale także żywotne i bujne w swojej wielowymiarowości. Drugoplanowe postacie, takie jak ciotka Michalina, kokieteryjna Natka czy groteskowy dyrektor Karawajew, tworzą różnobarwną, niemalże teatralną scenę społeczeństwa, które jest nieugięte wobec władzy oraz rodzinnych konwenansów. "Kiwony" opisują nie tylko problem dojrzewania, ale również gorzką prawdę o marzeniach niszczonych przez oczekiwania otoczenia. Książka, pełna aktualnych refleksji, dotyka problemów, z którymi borykają się ludzie także w XXI wieku. Mostowicz, urodzony 23 września 1900 roku w Głębokiem, zdobył uznanie jako jeden z czołowych polskich pisarzy okresu międzywojennego, a jego dzieła takie jak "Kariera Nikodema Dyzmy" czy "Znachor" cieszą się niegasnącą popularnością. Według Jerzego Rurawskiego, biografa i wydawcy, "Kiwony" były najwcześniejszym dziełem Mostowicza, napisanym prawdopodobnie pod koniec lat 20. XX wieku, jednak ich publikację odłożono na później. Powieść została wydrukowana w odcinkach dopiero po sukcesie "Kariery Nikodema Dyzmy" w 1932 roku, równocześnie z "Prokuratorem Alicją Horn". Zmarły w Kutach w 1939 roku, Dołęga-Mostowicz pozostawił po sobie niezatarte ślady w literaturze polskiej.